Podróże z książką

Z wielu odbytych podróży i pasji do słowa pisanego zrodził się pomysł na bloga. Podróże z książką to miejsce, w którym odnajdziecie zarówno wpisy o tematyce podróżniczej jak i recenzje książek.

Menu

  • Strona główna
  • O mnie

kwietnia 08, 2021

Książki w marcu

 Marzec był zdecydowanie lepszy pod względem jakości przeczytanych pozycji. Ilościowo wciąż trzymam podobny poziom - teraz udało się przeczytać 8 książek. Poniżej ich lista :


1. Film tak dobry jak książka

Brzmi niemożliwie? Ale to prawda." Zaginioną Dziewczynę" kojarzyłam z urywek filmów i grającego tam Bena Afflecka. Mimo mojej "miłości" do grubych książek, ta pochłonęła mnie do reszty. Do rzeczy - zbliża się 5 rocznica ślubu pozornie udanego związku Amy i Nicka. Rankiem okazuje się, że główna bohaterka zaginęła. Rozpoczyna się śledztwo na szeroką skalę i na jaw wychodzą niewygodne fakty, które stawiają Nicka w roli głównego podejrzanego. Nie zdradzę chyba zbyt wiele jeśli powiem, że nie był to udany związek. Był raczej jedyną iluzją, w której zabrakło rozmowy od samego początku. Amy bardzo wiele poświęciła dla swojego Męża. W książce pojawiają się też urywki jej pamiętnika, który budzi w czytelniku współczucie. Czy słusznie? Cóż, tego już nie zdradzę. Kto nie czytał lub nie oglądał filmu, ten niech się spodziewa wciągającej lektury i zaskakującego zakończenia. Film tak dobry jak książka, nawet M. przyznał że jeden z lepszych jakie ostatnio oglądał. No to, kogo zachęciłam...? ;) dla mnie 10/10




2. Tego się nie spodziewałam

Przede wszystkim po sobie, że przeczytam książkę o Steve Jobsie i będzie mi się podobała! Nastawienie miałam średnie, bo to totalnie nie moja tematyka. To historia o tym, jak sprzedać swój produkt. Napisana w bardzo prosty i lekki sposób. Co wyciągnęłam z tej książki? Jeśli bardzo Ci na czymś zależy, dajesz z siebie to 200% to sukces prędzej czy później nadejdzie. Taki był właśnie Steve. Dbał o swój zespół, po biznesowych spotkaniach wychodził z pracownikami na przysłowiowe piwo. Wiedział kiedy móc wymagać więcej, ale znał też wartość regeneracji i świeżego umysłu. 7/10


3. Nie można być idealnym...

choć nie każdy tę krytykę dobrze przyjmuje. Nieidealna była niestety w tym miesiącu książka jednego z moich ulubieńców- Czornyja. Chodzi o książkę "Rzeźnik". To opowieść o Józefie Cyppku, który zabił wiele osób , a  następnie przerabiał zwłoki i je sprzedawał.  Po Chirurgu, oczekiwałam że ta pozycja będzie równie dobra. Niestety tutaj momentami byłam znudzona. W Chirurgu ciekawym dodatkiem były urywki z akt, cytaty świadków itp. Tu znajdziemy fragmenty listów, dla mnie były one po prostu zbyt długie. Opisy jak zwykle szczegółowe do bólu, więc nie polecam czytać do kolacji. 5/10


4. Wierna do samego końca

będę serii z Chyłką. Nie każda jej część powala mnie na łopatki, niektóre są dla mnie mocno odrealnione. Mimo to, wciąż trwam, bo jestem ciekawa co jeszcze spotka parę prawników. W "Afekcie" mierzą się z obroną pedofila. I znów czytelnik od samego początku (podobnie jak w Zaginionej Dziewczynie) zastanawia się, czy ten facet jest winny. Dobre serce podpowiada Ci, że przecież jest nadzieja. Dla Chyłki to niesłychanie trudny przypadek, bo sama doświadczyła przemocy seksualnej. Czy udźwignie ten temat? Ile ją to będzie kosztowało? I jak to wpłynie na jej relację z Kordianem? A wpłynie na pewno. Dużo zwrotów akcji i momentami tak bardzo ludzkich dialogów. Daję 8/10 i czekam na następną.




5. Czy jestem wysoko wrażliwa?

To pytanie zadałam sobie w tym miesiącu kilka razy. Po książkę Pawła Tkaczyka "Narratologia" sięgnęłam z polecenia w celu rozwijania swojego warsztatu pisarskiego, a tym samym bloga. Pierwsze co mnie zdziwiło, to cena - 50 zł. No kurczę, trochę dużo. W tej cenie mam dwie książki Czornyja z empik.com. Pomyślałam, że musi być świetna skoro tyle kosztuje. Nie znajdziemy tu jednak praktycznych wskazówek dotyczących bloga, ale raczej porady jak tworzyć historię. Ludzie lubią czytać historię, utożsamiać się bohaterami. Bardzo mnie zaciekawił rozdział o Archetypach. W wielu opowieściach, filmach, odnajdujemy różne rolę - mędrca, władcy, opiekuna, buntownika, czarodzieja. Autor pokazał to na konkretnych przykładach z filmów, czy książek. Nie do końca tego się spodziewałam po tej pozycji, ale wiem, że dużo prawdy jest w tym poradniku. Ludzie lubią historię. Potwierdzeniem jest odbiór mojego poprzedniego posta o wspomnieniach (kto nie czytał, to zapraszam tu). Zatem z tej książki wyciągnęłam bardzo cenną lekcję. 7/10


A teraz dlaczego pomyślałam o tej wrażliwości. W rozdziale poświęconym emocji, znalazłam krótką historię, która bardzo poruszyła moje serce. Jeśli chcecie, zerknijcie, ale miejcie pod ręką chusteczki. Link 
tutaj. Przeczytaliście? Historia jest zmyślona, nie było żadnego Pana Edwarda, ale czy właśnie nie o emocje - smutku, złości, wzburzenia chodzi autorowi?

Czy jestem wysoko wrażliwa? Cóż, tego nie wiem. Mogłabym przeczytać o tym jakąś książkę, ale dziś wiem, że długo traktowana przeze mnie wrażliwość jako zarówno wada i zaleta, dziś jest zaletą. 

A jak Wam upłynął czytelniczy marzec?

Read more »
o kwietnia 08, 2021 10
Podziel się!
Nowsze posty
Starsze posty

kwietnia 01, 2021

10 wspomnień z podróży

 Kiedy czytałam książkę Hunta o blogowaniu, autor poświęcił kilka słów kryzysowi. Każdy twórca musi się liczyć z tym, że prędzej czy później taki spadek formy się trafi. Wtedy pomyślałam sobie "ale gadanie, mnie to szybko nie spotka, bo mam zapas tematów". I owszem mam jeszcze kilka wpisów roboczych, które mogłabym wrzucić. Pojawia się tylko pytanie PO CO. Nie zaproszę Was teraz do Wiednia, Sandomierza, czy Chorzowa. Zwiedzanie musi poczekać. Nie chcę też pisać tylko o górach czy książkach, bo wiem, że nie każdy to lubi. Mimo wszystko, nie chcę się poddawać. Dlatego dziś zapraszam Was na podróż sentymentalną. To zlepek ciekawych wspomnień z moich podróży. A może akurat ktoś się zainspiruje... 😊


1. Fontanny w Pradze

Zdarza się, że ktoś mnie pyta, skąd czerpię inspirację na podróże? Długo odpowiadałam, że podpowiada mi moja Mama, ale dziś już jestem w tej kwestii nieco bardziej samodzielna. Czekam tylko aż Ona odwiedzi jakieś miejsce z mojego polecenia.  Pierwsze wakacje z M. spędziliśmy w Pradze. Do dziś wspominam ten wyjazd bardzo dobrze, a jedno z najciekawszych wspomnień wiąże się właśnie z fontannami. Moja mama przed wyprawą zachęciła nas, abyśmy się wybrali na taki pokaz. Podała nam wszystkie namiary. Zapomniała dodać tylko, że jest to na totalnym odludziu i generalnie daleko od centrum. My jako para niezbyt punktualna (w tej kwestii za dużo się nie zmieniło od tych x lat... ) zjawiliśmy się jakoś 20 minut po czasie. Pokaz już trwał, nie mogliśmy nigdzie znaleźć otwartego wejścia. Wszystko było ogrodzone bramkami, ale żadnego ochroniarza nie było widać. Co zrobiliśmy? Przeskoczyliśmy przez te bramki, by za chwilę zająć wygodne miejsce w czymś ala amfiteatr. Oprócz nas było jeszcze kilka osób. Pokaz był niesamowity, choć oglądaliśmy go krótko. Ciężko było wrócić stamtąd do hotelu, ale jakoś się udało. A teraz wyobraźcie sobie nasze zdziwienie, kiedy już w Polsce dowiedzieliśmy się, że wstęp na pokaz jest płatny...Było cudnie. Na końcu wpisu w ramach niespodzianki krótki filmik stamtąd.  



2. Kawa z obłędnym widokiem

Czy jeździmy na wycieczki z biur podróży? Czasami. Przeważają jednak te zorganizowane przez nas samych, ale akurat do Grecji wybraliśmy się właśnie przez biuro. Jednak wylegiwanie się przez 7 dni przy basenie/na plaży zdecydowanie nie jest dla nas. Zapisaliśmy się na dodatkową wycieczkę, ale oprócz tego pierwszy raz zdecydowaliśmy się na wypożyczenie auta. To był strzał w 10! To było tak - żona idzie do toalety, mąż ma grzecznie poczekać przy barze. Żona wraca, mąż zna już wszystkich Polaków przy barze oraz barmana. I to właśnie takie znajomości pozwoliły nam zwiedzić te najciekawsze miejsca na wyspie. Ponadto zatrzymywaliśmy się tam, gdzie coś nas zaciekawiło. Przyszła pora na kawę z widokiem, którego nie zapomnę do końca życia. Piszę to z uśmiechem na ustach, bo pamiętam tamten moment bardzo dobrze. Chciałam wtedy, żeby czas się zatrzymał... 


Bardzo polecam skorzystać z takiej formy zwiedzania okolic. Wiadomo, że wypożyczenie samochodu za granicą nie jest może tanie, ale są alternatywy - z naszej miejscowości odjeżdżały też codzienne autobusy. 

3.  W Londynie na gapę

O swojej wyprawie do Londynu mogłabym pisać dużo. To była dla nas zdecydowanie szkoła życia. Na początku miałyśmy spory problem, żeby odnaleźć się w tym dużym mieście. Każdy, kto był wie, że w Londynie wchodzi się do autobusu pierwszymi drzwiami (ciekawe, czy w pandemii też to tak funkcjonuje...), aby odbić kartę do specjalnego czytnika. My o tym nie wiedziałyśmy, miałyśmy ważny bilet, ale weszłyśmy środkowymi drzwiami, a że była to jedna z naszych pierwszych podróży, od razu poszłyśmy na górę. Przejechałyśmy bez problemu. Wsiadłyśmy do następnego autobusu również środkowymi drzwiami i tym razem nie poszłyśmy się do góry. Autobus stoi i stoi. Zastanawiałyśmy się co jest grane. Kierowca nas zawołał i poprosił o okazanie karty. Inaczej nie ruszyłby dalej z takimi pasażerami. 😋



4. Nie oceniaj po wyglądzie

Jakie macie doświadczenia z grouponem? Jadąc do Budapesztu, zarezerwowaliśmy nocleg właśnie przez groupona. Mieliśmy trochę obawy, czy na pewno wszystko wypali. Dzielnica nie wyglądała zachęcająco, uwierzcie mi. Z duszą na ramieniu szliśmy do hotelu, pomiędzy raczej obskurnymi budynkami. Obawy minęły wraz z przekroczeniem progu. Hotel był mega zadbany, pokoje ogromne, z własną kuchnią, pyszne śniadania. Z tego co kojarzę za 5 noclegów zapłaciliśmy jakieś 500 zł. Standard był naprawdę wysoki. Budapeszt polecamy również za pyszne wina. To kolejne miejsce, do którego chcemy jeszcze kiedyś wrócić. 


A w tym hotelu spaliśmy. Polecam :)

5. Podróż autokarem- plusy i minusy

Powrotna podróż z Hiszpanii trwała 27 godzin. Kiedy wysiedliśmy w Katowicach, nie wiedzieliśmy jak się nazywamy. Za to doszliśmy do wniosku - nigdy więcej. Tak długie podróże są męczące i choć uda Ci się wypocząć na miejscu, to powrót potrafi dać solidnie w kość. Co nie zmienia faktu, że te wakacje wspominamy bardzo dobrze, jako jedne z lepszych. Lubię podróże za to, że mogę poznać nowych ludzi. Może nie jestem aż tak towarzyska jak moja druga połówka, ale Hiszpanię zapamiętam przede wszystkim za świetne towarzystwo. Czasem poznajesz kogoś i od razu widać, że nadajecie na tych samych falach. Tak mieliśmy ze znajomymi z Żor (serdecznie pozdrawiam 😀). Wyobraźcie sobie, że praktycznie co wieczór z osobami z autokaru spotykaliśmy się przy barze (no bo gdzie indziej) i rozmawialiśmy. Czułam się jak na wycieczce szkolnej, gdzie wszyscy się znają. Nieraz na balkonie toczyliśmy długie rozmowy o życiu i śmierci. Niektórzy nie chcieli wierzyć, że przyjechaliśmy osobno i że poznaliśmy się właśnie w autokarze. To są takie wspomnienia, które tylko mnie utwierdzają w tym, że warto podróżować i być otwartym! :)


6. Nietypowy przewodnik

Dużo mam też ciekawych wspomnień z podróży po Polsce. Rok temu byliśmy na wycieczce w Sandomierzu i jednym z miejsc, do których zawitaliśmy była Katedra Narodzenia NMP. Akurat trafiliśmy na zorganizowaną wycieczkę, przewodnik opowiadał o doskonałej akustyce w Bazylice. Aby to udowodnić, zaczął śpiewać Ave Maria. Wszyscy byli w szoku, tak zaangażowany przewodnik oczywiście został nagrodzony brawami od wszystkich, którzy byli wtedy w Katedrze. Takie małe rzeczy bardzo zapadają mi w pamięć. 



7. Wiecznie rozładowany telefon

Kilka lat temu próbowałam swoich sił jako wychowawca kolonijny. Jednak moja pierwsza rozmowa rekrutacyjna zakończyła się fiaskiem. Rekruterka zadała pytanie, które podejrzewam mnie skreśliło, a mianowicie - najbardziej szalona rzecz, jaką zrobiłaś w życiu? Do tej pory w sumie zastanawiam się, co miało na celu to pytanie, ale na szczęście udało mi się zabrać z innym biurem podróży. I w sumie dobrze wyszło. Jednak pierwsza kolonia to była dla mnie prawdziwa szkoła życia. Dlaczego? Z jednym dzieckiem wylądowałam w szpitalu (wtedy zaliczyłam pierwszą i na razie ostatnią uf.. przejażdżkę karetką), drugie zostało przyłapane na kradzieży w sklepie, z innym trzeba było wstawać w nocy, bo się moczył. 

Największym wyzwaniem był dla mnie powrót do Krakowa. Na kolonii zepsuł mi się telefon, autokarem podjechałam do Wrocławia razem z resztą wychowawców. Niestety na trasie były korki, więc uciekł mi ostatni autobus do Krakowa, a ja bez telefonu... Wybrałam więc pociąg do Katowic, miejsce stojące, przejazd w środku nocy z podejrzanym towarzystwem. W Katowicach lało niemiłosiernie, do autobusu do Krakowa musiałabym czekać 3h. Co zrobiłam? Zdesperowana poszłam do punktu ksero 24h i poprosiłam pana o możliwość zadzwonienia do Mamy. Powiedziałam, że będę na nią czekać na dworcu, ale nie powiedziałam którym. 😌 Swój do swego ciągnie, więc jakoś się znalazłyśmy, a 30h później byłam już na kolejnej kolonii. I cóż, nie był to jedyny raz kiedy telefon mi się zepsuł, albo rozładował, ale tę historię zapamiętam do końca życia. 



8. Plaża z ładnym widokiem 

Znajomi, z którymi byliśmy na ostatnich wakacjach, znaleźli info o najładniejszej plaży w okolicy. Mimo zmęczenia, niewyspania, upału, wybraliśmy się czym prędzej sprawdzić urok owego miejsca. Oczywiście google płatał nam figle podczas nawigacji, ale  w końcu dotarliśmy na piękną plażę. Nikt z nas jednak nie sprawdził wcześniej, że jest to plaża nudystów. Zorientowaliśmy się dopiero wchodząc na teren. Trudno, jak już taki kawał przyszliśmy, to nie będziemy teraz zawracać - pomyśleli chyba wszyscy. Na szczęście  plaża była podzielona i na jednej części można było być ubranym. 🙈 A czy była najładniejsza w okolicy? Cóż, chyba tak, ale jakimś dziwnym trafem wybieraliśmy później inne opcje. 


Chorwację zapamiętam też za przemiłych gospodarzy. Dużo dobrego słyszałam wcześniej o ich gościnności, teraz mogę potwierdzić. 

9 i 10.  Grecja jeszcze raz, czyli zastanów się co zamawiasz i nie zamykaj oczu

Po rejsie na statku mieliśmy przewidziany czas na posiłek. Wstąpiliśmy do pierwszej lepszej restauracji i zamówiliśmy obiad. Ja wzięłam burgera, a M. spaghetti. Byliśmy potwornie głodni... A teraz wyobraźcie sobie moje rozczarowanie, kiedy na talerzu dostaję takie coś.



Nie dość że niedobre, nie był to burger, tylko samo mięso i jeszcze ryż. Ryż na wakacjach? Dieta zawsze po, a nie w trakcie😉.

A ostatnie wspomnienie jest przestrogą. Do Grecji wzięliśmy ze sobą dmuchany materac, który generalnie bardzo lubię i jest fajną atrakcją, ale trzeba korzystać z niego z rozumem. Ja, pewnego słonecznego dnia, położyłam się na materacu na morzu, zamknęłam oczy i odpłynęłam. Dosłownie i w przenośnie. Pisząc to, do tej pory, trochę ściska mnie w żołądku z nerwów, bo wiem jakie to było głupie. Naprawdę namęczyłam się mocno, aby wrócić do brzegu, przeszkadzał mi materac w dłoni i wiatr, który chciał go porwać. I od tej pory zawsze trzymam się blisko brzegu, tak aby być w zasięgu wzroku Męża 😀



A wy macie jakieś ciekawe wspomnienia z podróży? Jak Wam się podoba taki powrót do przeszłości? Mam jeszcze kilka ciekawych wspomnień w zanadrzu, dajcie znać czy Was taki temat w ogóle ciekawi. A tu obiecany filmik. 👇



Read more »
o kwietnia 01, 2021 10
Podziel się!
Nowsze posty
Starsze posty

marca 21, 2021

Szlak na Łysicę + Krzyżtopór

 Jeszcze nie tak dawno województwo świętokrzyskie kojarzyło mi się wyłącznie z Kielcami i Sandomierzem. I w zasadzie nic poza tym. Okazuje się, że jednak ma sporo do zaoferowania. Mieliśmy spędzić cały weekend w tamtych rejonach, ale niestety obostrzenia trochę pokrzyżowały nam plany. Na szczęście - tylko trochę. :)


Szlak na Łysicę

Wycieczkę rozpoczęliśmy od wyprawy górskiej. Postanowiliśmy zdobyć szczyt Gór Świętokrzyskich, czyli Łysicę. To, że jest to najwyższa góra w tym paśmie, nie oznacza że jest ona wysoka 😀Także spokojnie, to propozycja dla każdego. My wystartowaliśmy z miejscowości Kakonin (parking ul. Podlesie). Dojazd z Krakowa to 2h. Stamtąd skierowaliśmy się na szlak, mijając po drodze XIX-wieczną chatkę. To ponoć jedna z ostatnich zabytkowych chałup architektury wiejskiej w Górach Świętokrzyskich. 

Nie zdziwcie się, na początku nie znajdziemy tabliczki ile dokładnie dzieli nas do szczytu. Kierujemy się cały czas szlakiem czerwonym. Spacerujemy lasem, po drodze mijając zaprawionych biegaczy, którzy postanowili wbiec na szczyt. Po 25 minutach, docieramy do przełęczy świętego Mikołaja. Nazwa pochodzi od drewnianej kapliczki, która powstała w XIX wieku. Tu znajdują się też drewniane ławeczki, stoliki, więc można chwilkę odpocząć. Do szczytu zostało nam 45 minut. 

Droga delikatnie pnie się w górę, ale nie sprawia żadnych trudności. Robi się też znacznie zimniej, a to oznacza że jesteśmy już blisko. Łysica ma dwa szczyty. Nie bądźcie więc zaskoczeni, kiedy miniecie ten pierwszy. Stamtąd należy przejść jeszcze kawałek (jakieś 5-10 minut), aby znaleźć się tym właściwym. Znajduje się tam replika pamiątkowego krzyża z 1930 roku oraz związane z legendą gołoborze. 

Jedna z opowieści głosi o znajdującym się na szczycie zamku, w którym mieszkały dwie siostry. Agata była spokojna, a Jadwiga rozrywkowa. Ta druga zakochała się w rycerzu, który odwiedził królewny w ich posiadłości. Razem z ukochanym, postanowili otruć  niczemu winną Agatę. W jej obronie jednak stanęła natura i para kochanków ponoć zginęła od rażenia piorunem. Ocalała siostra pogrążyła się w wielkim smutku, a jej łzy miały wyżłobić ślady na kamiennych blokach. 

Widoki na szczycie może nie są piorunujące (ah, ta gra słów ;)), ale nie nastawialiśmy się na to. Wracamy tą samą trasą i po godzinie jesteśmy już na parkingu. Na Łysicę można jeszcze wejść od strony św. Katarzyny (to nazwa wsi), to najkrótszy szlak, ale też podejście jest nieco bardziej strome. Stamtąd wejście zajmuje około godzinkę. Jeśli komuś zależy na czasie, można wybrać tamtą wersję. Wyprawa jest dla każdego, to kolejny pomysł na rozruch dla osób, które dopiero zaczynają przygodę z górami. 



Krzyżtopór

To jednak nie był koniec naszej wyprawy po województwie świętokrzyskim. Kolejnym naszym celem były słynne ruiny zamku w Ujeździe. Przyznam szczerze, że kiedy oglądałam jakieś zdjęcia stamtąd na instagramie, sama musiałam się zastanowić czy to Polska, czy może Rzym? 😀 Mateusz, widząc ruiny na żywo, przyznał mi rację, że są one faktycznie trochę podobne. 


Pozostałości po zamku są ogromne. Wygląda to trochę tak, jakby ktoś z dnia na dzień zaprzestał budowy. Wyobraźcie sobie, że swego czasu była to największa budowla pałacowa w Europie. Swoje początki datuje się na lata 1627-1644.  Krzyżtopór  w swojej historii miał wielu właścieli. Jednym z nich była rodzina Łempickich, byli zamożni, ale nie planowali inwestować w odbudowę zamku. Uważali ruiny za romantyczną atrakcję. Coś w tym jest, bo to kolejne miejsce, w których odbywają się sesje ślubne. 

Ruiny są dostępne do zwiedzania. Bilet normalny poza sezonem (listopad-marzec) kosztuje 10 zł, a ulgowy 8 zł. W sezonie o dwa złote więcej. Można płacić kartą. Aktualnie ze względu na obostrzenia, podziemia są wyłączone ze zwiedzania. Na terenie zamku, najlepiej zainstalować sobie aplikację, która nas oprowadzi po ruinach (nazwa to Zamek Krzyżtopór) Nie znajdziemy bowiem opisów danych pomieszczeń. Jedynie nazwy, czyli np. dziedziniec, kaplica itp. Aplikacja pozwala nam na podróż w czasie. Pokazuje jak kiedyś mogły wyglądać wnętrza zamku w formie wizualizacji. Nam zwiedzanie zajęło około 45 minut, ale pewnie gdyby było cieplej, jeszcze byśmy pospacerowali. Obok zamku znajduję się bezpłatny parking dla turystów. 



Busko-Zdrój

Naszym ostatnim przystankiem była miejscowość słynąca z uzdrowisk. Busko-Zdrój ma w herbie słońce, ponieważ zawsze jest słonecznie. Sprawdziliśmy i potwierdzamy, nas właśnie tak przywitało. Jednym z głównych atrakcji jest Park Zdrojowy. Trwają tam jeszcze prace remontowe, ale i tak wygląda już bardzo ładnie i nowocześnie. Obok Parku znajduje się też tężnia solankowa. To dobre miejsce na spacer, stamtąd do Krakowa dojeżdżamy w nieco ponad godzinę. 

Jedno jest pewne, w tamte rejony jeszcze wrócimy. Mamy w planach parę miejscówek do zobaczenia w Kielcach, ale ponoć ciekawy jest też Opatów. Sprawdzimy to na pewno. A potem damy znać, czy warto! :)


Read more »
o marca 21, 2021 10
Podziel się!
Nowsze posty
Starsze posty

marca 11, 2021

Babski spontan- weekend w Lublinie i Zamościu

 Generalnie jestem typem podróżnika raczej zorganizowanego. Lubię wyznaczać sobie kolejne destynacje, planować je odpowiednio w czasie. Aczkolwiek od czasu do czasu, zdarzają się też nieplanowane  wypady. Tak było właśnie w tym wypadku, Mama zaproponowała mi spontaniczny wyjazd do Lublina z możliwością pojechania gdzieś jeszcze. Ona miała coś do załatwienia, ja miałam wolny weekend, więc szybko podjęłam decyzję, że jadę. Przygarnęłyśmy jeszcze moją siostrę i babcię. Szykował nam się zatem babski wypad, a że ostatni  miał miejsce w zimie w 2018 roku, to przyznam szczerze, w pracy przebierałam nogami, odliczając do tego wyjazdu  Ta podróż była bardzo intensywna, zobaczyłyśmy wiele ciekawych miejsc, więc pozwolę sobie w celu uporządkowania, podzielić trochę wpis. Nasza wyprawa odbyła się jesienią, ale ze względu na zamknięte muzea i niemożliwość nocowania, czasowo wstrzymałam się z publikacją. W końcu mogę zaprosić Was  na trip po Lubelszczyźnie 👇

Lublin

 Lublin powitał nas słoneczną pogodą. Dzięki temu mogłyśmy przespacerować się po starym mieście. Spacer zaczęłyśmy od Placu litewskiego, przy którym znajdują się fontanny. Sprawdziłam, że raz na czas odbywają się wieczorami tematyczne pokazy multimedialne. Pierwszy taki pokaz dane mi było obejrzeć w Pradze i od tamtej pory naprawdę uwielbiam takie atrakcje. Cieszę się, że są coraz bardziej powszechne - w tym dniu owszem był pokaz, ale lało wieczorem niemiłosiernie, więc odpuściłyśmy.  Z Placu Litewskiego skierowałyśmy się już w stronę Krakowskiego Przedmieścia, czyli głównej ulicy w Lubinie. Minęłyśmy Bramę Krakowską, po drodze weszłyśmy też do Sanktuarium Matki Bożej (niestety w środku remontowanej, jak kilka innych zabytków w Lublinie) i dalej spacerowałyśmy. Na Placu po Farze podziwiałyśmy panoramę miasta i piękny widok na zamek. Tamtejsze ruiny to jedne z najstarszych zabytków w Lublinie. 


Z racji remontu na terenie zamku można zwiedzać tylko wieże i Kaplicę Trójcy Świętej. My wybrałyśmy się na wieże. Po drodze można było przeczytać ciekawe informację o więzieniu na terenie zamku. Schody były dość wąskie, ale na szczęście nie było ich dużo, a i na każdym „piętrze” można było odpocząć i chłonąć ciekawostki na temat tego miejsca. Bilet wstępu na wieże kosztował 9 zł. 

Zależało mi, żeby zwiedzić wysoko oceniane podziemia Lublina i Wieże Trynitarską. Niestety, ze względu na epidemie oba obiekty są niedostępne do zwiedzania. Z jednej strony trochę szkoda, ale  z drugiej jestem pewna, że do Lublina jeszcze przyjadę  


Muzeum historii miasta 

Kilka miejsc w mojej opinii zasługuje na szczególne wyróżnienie. Zacznę właśnie od muzeum historii miasta Lublina. Pierwsze, co mnie urzekło na wejściu to przemiłe panie w obsłudze. Druga kwestia to ceny- 4,5 za bilet ulgowy, bilet normalny za 5,5. Szok, prawda? A teraz jeszcze większy - muzeum jest naprawdę duże. Jest kilka pięter (ku radości mojej babci, znów schody) i zwiedzania zajmuje sporo czasu. Jak to w takich miejscach bywa, wystawy zaczynają się od pamiątek archeologicznych, glinianych naczyń i innych aż do sztuki współczesnej. Zdecydowanie polecam zahaczyć o to miejsce, będąc w Lublinie. Przez okna widać też ładną panoramę miasta. Spójrzcie.


Browar Zakładowy 

Szukając informacji dotyczących Lublina, również tych gastronomicznych, natrafiłam na polecany regionalny browar. Do tej pory testowaliśmy już w kilku miejscach te lokalne przysmaki, jak np. w Olsztynie czy Lwowie i choć wielkim piwoszem nie jestem, to wspominam te degustacje bardzo pozytywnie. Browar znajduje się w centrum kultury. To ogromny, podświetlany budynek. Mnie osobiście przypominał trochę Tauron Arenę w Krakowie. Browar znajduje się na pierwszym piętrze. Miejcie to na uwadze, bo trafić nie jest super łatwo, my z siostrą poszłyśmy za tłumem. Miejsce zrobione w naprawdę świetnym klimacie. Rockowa muzyka w tle, wysokie stoły no i…pyszne piwo.  Koniecznie tam zajrzyjcie! 


Ps. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że na ten moment jest to niemożliwe, ale jeśli tylko będzie, naprawdę nie pożałujecie. Albo piwka można kupić na wynos ;)

Obóz Zagłady Majdanek

Dla mnie absolutny numer jeden w Lublinie. Po prostu, tam trzeba pojechać. I choć wtedy pogoda już się popsuła, zaczęło padać, nam to nie przeszkadzało. Osobiście deszcz i mróz jakoś bardziej pasował wtedy do mojego nastroju. Pełnego refleksji.  Niektóre z baraków były otwarte i oprócz charakterystycznego zapachu, w niektórych miejscach, przez deszcz, zaczęły robić się kałuże. Dach przeciekał. Pozwoliło to jeszcze bardziej wczuć się w surowy klimat tego miejsca. Na dodatek spacerując między jednym, a drugim miejscem, turysta ma chwilę do zastanowienia się nad tym, gdzie dokładnie się znajduje. Co więcej, wstęp na teren byłego obozu jest darmowy. Ja osobiście bardzo interesuje się historią II wojny światowej, dlatego za wejście do takiego muzeum byłabym skłonna naprawdę sporo zapłacić. Jestem jednak zdecydowaną zwolenniczką wstępu za darmo do takich miejsc. To miejsce przede wszystkim ogromnej ludzkiej tragedii, takiej która nigdy nie powinna się wydarzyć. To nie jest zwykłe muzeum, gdzie możemy podziwiać eksponaty, czy zachwycać się twórczością danego autora. Dlatego, moim zdaniem, wszystkie takie miejsca powinny być dostępne za darmo. Niestety tak nie jest, do Auschwitz bilety są drogie, a i trzeba je rezerwować z dużym wyprzedzeniem. I ma się uczucie, że jest to rozkręcony biznes kosztem największego dramatu XX wieku. Tym bardziej pobyt w tym miejscu na długo zostanie mi w pamięci, jak i w sercu. Po prostu. 


Sztuka sakralna

Udało nam się zajrzeć również do Katedry Świętego Jana, która robi wrażenie swoim rozmachem i przepychem. Zwiedzanie katedry jest darmowe. Wspominam o tym, ponieważ nie wszędzie tak jest  Jeśli kogoś z was interesuje sztuka sakralna, koniecznie zajrzyjcie też do klasztoru Dominikanów. Trochę mniejszy niż katedra, ale również warty zobaczenia. 

Zamość

  Najładniejszy w Zamościu jest zdecydowanie rynek i to jest nasz pierwszy punkt po odstawieniu samochodu (PS. Parking  w niedziele darmowy) Na środku stoi piękny i wysoki ratusz. Poza tym na rynku znajdują się kolorowe  tzw. ormiańskie kamieniczki. Podobny klimat jest w Poznaniu czy Wrocławiu, ale szczerze powiedziawszy rynek w Zamościu spodobał mi się najbardziej. Otaczają go wąskie uliczki, trochę przypominające te włoskie czy hiszpańskie. Edukując się przed wyjazdem, z ciekawostek natrafiłam na informację, że Zamość jest wzorowany na włoska Padwę. W ogóle, jest to bardzo renesansowe miasteczko. 


Muzeum Fortyfikacji i Broni Arsenał

Po szybkim spacerze wokół rynku, wybrałyśmy się do jednego z wyżej ocenianych muzeów w Zamościu.  Można kupić bilet łączony(28 zł normalny) lub do poszczególnych obiektów. My wybrałyśmy Arsenał i Prochownie, a zrezygnowałyśmy z Pawilonu pod Kurtyną ze względu na seans multimedialny w tym miejscu. Wstęp był dopiero na 15tą, a my nie miałyśmy tyle czasu. Mimo pominięcia Pawilonu, z czystym sercem polecam to miejsce. Muzeum zarówno dla małych jak i tych starszych. Szczególnie podobała mi się Prochownia, gdzie można było przyjrzeć się czołgom, helikopterom, a w wyznaczonych pomieszczeniach leciały krótkie filmiki tematyczne. Było też sporo ekranów multimedialnych lecz ze względu na pandemię były one wyłączone z użytku. A szkoda, bo już sama grafika przykuwała uwagę. Klimat tego miejsca przypominał mi trochę Muzeum Powstania Warszawskiego w Warszawie. I tu naszła mnie i moją mamę pewna refleksja dotycząca transformacji muzeów na przestrzeni czasu. Kiedyś było to dosłownie kilka eksponatów i stos opisów niedbale poustawianych  w antyramach. Oczywiście, to pewne uproszczenie, aczkolwiek kto z nas nie był w takim miejscu? Cieszę się, że to się stale zmienia na lepsze. Kończąc, bardzo zachęcam do odwiedzenia tego miejsca. 

Wyjeżdżając z Zamościa, wstąpiłyśmy jeszcze do katedry Zmartwychwstania Pańskiego i świętego Tomasza a także przespacerowałyśmy się do Bramy Lwowskiej i Rotundy. Wszystko znajduję się w obrębie starówki. 

Przystanki

W drodze do Krakowa miałyśmy jeszcze trzy przystanki, pierwszym z nich był Szczebrzeszyn. Moja Mama bardzo chciała zdjęcie ze sławnym w tym miejscu chrząszczem. ;)  Kolejny przystanek to czas na kolejne ładne zdjęcie  w Janowie Lubelskim. Po środku pięknych lasów(trochę zmieniłyśmy trasę, aby przejechać przez ten teren) znajdowały się stawy. Udało nam się zobaczyć nawet łabędzie. Widoki naprawdę ładne, zresztą sami zobaczcie. Ostatnim przystankiem był Sandomierz, ale to już temat na osobny wpis i osobną wycieczkę. 


Podsumowując, ten wypad uważam za bardzo udany. Oprócz świetnego towarzystwa, udało nam  się zwiedzić naprawdę ciekawe miejsca, a mimo chłodu i deszczu -wróciłam podleczona. Jak to stwierdził mój nieobecny na wyjeździe Mąż, podróże mi służą. Ciężko nie zgodzić się z tym stwierdzeniem. 


Read more »
o marca 11, 2021 6
Podziel się!
Nowsze posty
Starsze posty

marca 04, 2021

Książki w lutym

 Jak to mówią - nie chwal dnia przez zachodem słońca. W myśl tego przysłowia nie mówię na razie, że dobrze mi idzie moje książkowe postanowienie, ale zapowiada się całkiem nieźle. W lutym utrzymałam poziom jeśli chodzi o liczbę książek, ale nie mogę tego niestety powiedzieć o jakości. 

Niektóre książki długo męczyłam, a na dodatek jedna z nich była wyjątkowo gruba. Na zdjęciu poniżej prezentuję mój dorobek w tym miesiącu, z wyjątkiem jednej pozycji, którą już oczywiście pożyczyłam Mamie. To książka Mroza "Szepty spoza nicosći"


Nie wiem, jakie Wy macie podejście, ale ja staram się nie odkładać książek. Nie mam stosiku hańby/wstydu. Po prostu czytam na bieżąco to, co pożyczę, a dopiero później kupuję. W tym miesiącu zdecydowana większość książek była pożyczona od moich znajomych. Jedne były lepsze, inne gorsze. Na osłodę pod koniec miesiąca kupiłam sobie książki dwóch ulubionych autorów czyli Mroza i Czornyja. Która z nich była lepsza? Myślę, że Was zaskoczę 😁

Mróz czy Czornyj?

"Szepty spoza nicości" to trzecia część opowieści o losach Seweryna Zaorskiego i Kai Burskiej. Lubię w Mrozie to, że porusza w swoich książkach ważne społecznie tematy, bada konkretne grupy społeczne i próbuje wcielić się w ich sposób myślenia. W tej części bierze pod lupę neonazistów. Dla mnie akurat to ciekawy temat ze względu na rozumiany przez nich patriotyzm. Trochę pisałam o tym w swojej pracy magisterskiej, choć na przykładzie innej grupy badawczej. Nie zaskoczyło mnie w książce wcale, że główni bohaterowie znowu wplątują się w romans - tak wiem, że to spojler, ale to na tyle oczywiste, iż musicie wybaczyć. Co więcej, zakończenie też mnie nie zdziwiło (mówię tutaj o relacji, nie o głównym wątku). I chyba po prostu już tyle książek Mroza przeczytałam, że trochę wiem, czego się spodziewać. Dla tego dla mnie 6/10



Ciężko porównywać obie książki, bo jedna z nich to kontynuacja serii, a druga jest poświęcona jednemu z największych polskich zbrodniarzy. Mowa o Edmundzie Kolanowskim, zwanym Chirurgiem. Czornyj próbuje wcielić się w myśli bohatera i chronologicznie opowiada jego historię. Jak się pewnie domyślacie - łatwo w przeszłości nie miał. To kim się stał było składową wielu przykrych doświadczeń, braku pomocy i uwagi ze strony najbliższych. Historia ukazuje też nieporadność organów ścigania. Ciekawym aspektem książki są urywki wprost z protokołów, na końcach rozdziałów. Dla mnie w tym miesiącu, to zdecydowanie najlepsza książka. Jest ciekawa i wciągająca. Myślę, że autorowi udało się choć trochę przedstawić sposób myślenia Chirurga. Daję 10/10 

Rozczarowanie

Czasem jest tak, że przeglądając książkę już wiem, że nie będzie  dla mnie. No, ale Mama która ma podobny gust czytelniczy powiedziała " spodoba Ci się, przeczytaj". Zaufałam. "Dokąd odchodzą parasolki" była dla mnie trudna przez wielowątkowość. Główni bohaterowie to wyznawcy islamu, dzięki czemu możemy nieco poznać te religię. Borykają się z codziennymi problemami, które naprzemiennie przedstawione są w sposób komiczny lub tragiczny. Oprócz przeskoku w wątkach, przeszkadzała mi też forma. Najlepiej będzie jak Wam to zobrazuję.

Taki typ po prostu nie jest dla mnie. A poza tym jak już mówiłam - nie przepadam za grubymi książkami. A ta do takich należy, bo ma ponad 600 stron. 2/10

Książka czy film? Książka czy serial?

I na koniec wspomnę jeszcze krótko, że w lutym sięgnęłam po klasykę gatunku. Czyli królową kryminałów- Agathę Christie. Przyznam szczerze, nie czytałam jej wcześniej. Jakoś tak się złożyło. Zaczęłam od tytułu "Morderstwo w Orient Expresie". Jedyna trudność w czytaniu tej pozycji była taka, że od samego początku znałam zakończenie. Bodajże dwa lata oglądałam film na podstawie tej książki. Wtedy zakończenie mnie zaskoczyło, ale ogólnie  z kina wyszłam znudzona. Akcja ciągnęła się wolno i prócz zimowych krajobrazów, nie znalazłam żadnych atutów. W książce było inaczej - w pociągu dokonano morderstwa. Ktoś z pasażerów to zrobił. Herkules Poirot jako światowej sławy detektyw rozpoczyna śledztwo. Bardzo podobało mi się podsumowanie zebranych informacji i generalnie sposób myślenia głównego bohatera. Czytając, naprawdę czułam podziw za łączenie faktów z domysłami. Wszystko było spójne. W filmie miałam wrażenie, że ten najbardziej istotny fragment został nieco spłycony. Jedno jest pewne, Agatha Christie na pewno jeszcze u mnie zagości. Daję 8/10



Ale nie zawsze jest tak, że film jest gorszy od książki. Czasem jest odwrotnie. W lutym wciągnęłam się w serial "Opowieść podręcznej". Książka mnie nie porwała, więc jej ekranizacja miło mnie zaskoczyła. Dotyka istotnych teraz tematów i choć może wygląda to bardzo abstrakcyjnie, to daje do myślenia. Do tego muzyka na końcu każdego odcinka idealnie współgra z emocjami głównej bohaterki i może też widza ;) 

A Was co zaintrygowało czytelniczo lub filmowo w tym miesiącu? Dajcie znać! 

Read more »
o marca 04, 2021 8
Podziel się!
Nowsze posty
Starsze posty

lutego 27, 2021

5 powodów dla których warto odwiedzić Niepołomice

Co przeszkadza nam w podróżowaniu? Obecnie na pewno obostrzenia, trzeba się trochę nagłowić gdzie pojechać, aby jednocześnie zwiedzić coś ciekawego, a nie zaprzątać sobie głowy noclegiem czy posiłkiem. Szukamy też miejsc, w których nie ma tłumów i to jest dziś jak najbardziej zrozumiałe. Kolejną przeszkodą może być brak czasu, brak funduszy na dalekie wojaże, albo brak pomysłu. 

Dziś przychodzę do was z nieco innym wpisem, przypominający  o tym, że podróże są małe i duże. Możemy lecieć daleko i odkrywać zupełnie nową kulturę i czerpać z tego frajdę. Ale równie dużo radości może nam przynieść podróż po naszych okolicach. Chciałabym Was zachęcić do dostrzeżenia piękna w naszym regionie. Raz na czas będę wrzucać tutaj wpisy o tych najbliższych terenach. Zdaję sobie sprawę, że nie każdy ma możliwości, aby jechać gdzieś dalej, a już naprawdę ma serdecznie dość siedzenia w domu i gdzieś by wyszedł, ale nie wie gdzie. Dlatego mocno liczę na to, że moje wskazówki będą przydatne. 😌

Tym wpisem zapraszam Was do miejsca które po przeprowadzce, jest mi bardzo bliskie. Niepołomice. Przedtem kojarzyły mi się tylko z ładnym rynkiem i zamkiem. Okazuje się, że oferują one dużo więcej. Oto  kilka moich pomysłów jak spędzić ciekawie cały dzień w tym małym miasteczku.

  1. Jedź na rower

    Nie byłabym sobą, gdybym nie zaczęła od aktywności sportowej  Otóż, w Niepołomicach znajdują się ścieżki rowerowe w ramach „Nadwiślańskiej trasy rowerowej”. Ta malownicza sceneria bardzo zachęca do przejażdżki. W tamtym roku (kierując się ścieżką w stronę Krakowa) na trasie został otworzony mały bar, w którym można napić się lemoniady, zjeść lody, czy odpocząć na leżakach. Dla rodzinnej ekipy, może być to fajny przystanek. Kierując się w drugą stronę(my startujemy praktycznie zawsze z mostu w Niepołomicach, gdzie zostawiamy samochód), możemy dojechać np. do Brzeska na pyszne lody. Wyzwanie to niemałe, dla takich amatorów jak my, bo w dwie strony wyszło nam około 40 km. Ale warto!  Cala trasa jest asfaltowa, więc można też wybrać się na rolki, hulajnogę czy po prostu spacer.  Bardzo lubię tamte ścieżki, są z dala od samochodów, pośrodku pól, a dookoła jest mnóstwo zieleni. Mnie osobiście taka jazda na rowerze, pomaga się wyciszyć.





  2. Idź na spacer do Puszczy 

    Kolejnym obowiązkowym punktem jest spacer po Puszczy Niepołomickiej. To bardzo rozległy teren, można startować z wielu miejsc  Główną atrakcją Puszczy jest Czarny Staw. Aby dotrzeć do tego miejsca, najlepiej zostawić samochód w Damienicach(to kawałek za Cikowicami). I następnie przespacerować się, trasa w jedną i w drugą, to około 8 km. Także jest to już konkretny spacerek. Moją ulubioną porą na zwiedzanie Puszczy jest jesień. Wtedy, według mnie, wygląda urzekająco. Pewnie dlatego, zdecydowaliśmy   się, że właśnie tam będzie nasza sesja poślubna  Poniżej łapcie jedno z ujęć.




     W Puszczy można również pobiegać, obok szutrowej drogi, znajdują się ścieżki. Nadają się one również na trekking czy rower. Wszystko jest dobrze oznakowane, można wybrać konkretny szlak. W Puszczy odbywają się też corocznie biegi „W pogoni za żubrem”. Są różne dystanse, więc kto wie, może kiedyś i ja spróbuję swoich sił. 




  3. Odwiedź Zamek i koniecznie spróbuj lodów na rynku 

    Zamek znajduje się obok rynku, zaraz przy zabytkowych plantach. Jest wyremontowany i stanowi wizytówkę tego małego miasteczka. Bardzo długo był on  wypoczynkową rezydencję królewską, zwaną potocznie „Drugim Wawelem” Zatem tu bawili się królowie z rodu Piastów czy Jagiellonów. Natomiast dziś w komnatach zamkowych, można zwiedzić Muzeum Niepołomickie, bogate między innymi w eksponaty łowieckie czy myśliwskie.



     Na zamku można zorganizować także wesele, sesje poślubną czy inne imprezy okolicznościowe.  Zwiedzanie można podzielić(jeśli chodzi o zakup biletów) na sale łowieckie-5zł, galerie sztuki-15 zł, Gabinet Włodzimierza Puchalskiego (wystawa fotograficzna)-5zł. Można też kupić bilet łączony za 18 zł. Płatność zarówno kartą jak i gotówką. A po zwiedzaniu koniecznie spróbujcie pysznych lodów w Lodowej Manufakturze, które znajdują się na rynku. Smakują obłędnie!



  4. Przyjedź na Dni Niepołomic

    Jeśli miałabym polecić, kiedy konkretnie warto przyjechać do Niepołomic, to właśnie na święto miasta, czyli Dni Niepołomic. To impreza, która tak naprawdę trwa przez około 2 tygodnie. Wiadomo, że największe atrakcje są w weekendy, aby ludzie mogli z nich skorzystać, ale są też mniejsze akcje w dni powszednie. Jest wesołe miasteczko, są koncerty, występy artystyczne. Równoległe toczą się również akcje charytatywne, za wstęp do muzeum, płaci się np. cegiełkę która wspiera konkretny cel. Do tego masa food tracków. Wszystko to tworzy niepowtarzalny klimat i wytwarza, tak potrzebne dziś, poczucie więzi w społeczności lokalnej. Generalnie odbywają się na przełomie maja i czerwca, ale w ubiegłym roku ze względu na pandemię, były w sierpniu. Mam nadzieję, że czujecie się zachęceni i widzimy się na następnych Dniach Niepołomic?





  5. Chodź na Mecz…albo do Kościoła

    Kończąc już wpis o Niepołomicach, chciałabym wspomnieć jeszcze o dwóch miejscach, które też można odwiedzić. Zależy tylko, co kto lubi. Dla fanów sportu, zapraszam na mecz piłki nożnej na stadion Puszczy Niepołomice. Klub gra już w I lidzie, więc to nie jest byle co ;) Kto wie, może za rok czy za dwa zobaczymy ich w ekstraklasie. Ja mocno trzymam za to kciuki, a co! Dwa lata temu w ramach Pucharu Polski (tak, jakby ktoś nie wiedział, to oprócz podróżowania moją pasją jest też piłka nożna 😀) Puszcza mierzyła się z Legią Warszawa. Niestety, bilety rozeszły się szybciutko i nie było nam dane zobaczyć na żywo meczu. Stadion prezentuje się przyzwoicie, jak na standardy ligowe. Można zatem spokojnie zahaczyć również o takie widowisko 
    A dla zainteresowanych sztuką sakralna, polecam również wstąpić do Kościoła pw. Dziesięciu Tysięcy Męczenników, który  znajduje się w centrum. To gotycki murowany kościół, który swój początek ma w połowie XIV wieku, zatem jest to też zdecydowanie historyczna budowla. Kościół w środku jest piękny, warto przyjrzeć się też hasłom na sklepieniach. Ja nie zauważyłam ich za pierwszym razem, dlatego o tym wspominam  



    Niepołomice znam już bardzo dobrze i siadając do tego wpisu, trochę się głowiłam. Jak tu zachęcić tego czytelnika, żeby odwiedził to ładne miasteczko? Co wybrać? Czy na pewno jest tu tyle atrakcji, że przeznaczę na to cały wpis?  Sama siebie zaskoczyłam, bo co chwilę, przychodziło mi do głowy coś jeszcze. Mogłabym Wam napisać, że w Niepołomicach jest też całkiem fajny basen z atrakcyjną strefą dla dzieci, jaccuzi czy sauną. Bardzo lubimy to miejsce i mocno trzymamy kciuki, żeby przetrwało trudny czas pandemii. W wakacje funkcjonowało też kino samochodowe. To miasteczko stale się rozwija i z tego bardzo się cieszę  To jak, przekonałam Was na odwiedziny? A może już byliście? Dajcie znać!

Read more »
o lutego 27, 2021 8
Podziel się!
Nowsze posty
Starsze posty

lutego 17, 2021

Pozytywne i negatywne zaskoczenie- zwiedzanie Zamków w Mosznej i Pszczynie

 Ostatnio dłużej zastanawiałam się nad swoim planowaniem podróży, czyli czym się kieruję wybierając dany cel. Jestem osobą raczej zorganizowaną, więc teoretycznie powinnam mieć listę destynacji wraz z prawdopodobnymi datami. Tak jednak wcale nie jest i chociaż pandemia nauczyła nas wszystkich, że nie ma w życiu za bardzo, co planować - ja już dużo wcześniej kierowałam się głównie intuicją, podpowiedziami innych i korzystaniem z tego, co nam życie przynosi. Przykład- ja chcę w góry, on nie, więc jedziemy do lasu, gdzie jeszcze nas nie było. Otwierają muzea- no to jedziemy pozwiedzać. Zamykają muzea -  szukamy fajnych rezerwatów przyrody, albo miasteczek z klimatem. I tak to u nas działa, chociaż jeden z Zamków, o którym dziś Wam opowiem, był już dawno na mojej liście. Zapraszam👇

Zamek w Mosznej + Opole 

Kiedy pisałam o Maciejowej (o tutaj) , naszym celem pierwotnie był właśnie Zamek w Mosznej. Okazało się, że czasowo się nie wyrobimy, więc wykombinowaliśmy coś innego. Teraz się z tego cieszę, bo to był początek naszej pięknej przygody z górami, która trwa do dzisiaj. Długo odwlekając, w końcu wyruszyliśmy w drogę. Z Krakowa do Mosznej trasa zajęła nam około 2.5h. Zaparkowaliśmy pod Kościołem, który znajduje się niedaleko Zamku. Niby widniała informacja o płatnym parkowaniu, ale nikt od nas żadnej kwoty nie pobrał. Można było oczywiście podjechać pod sam Zamek, obawialiśmy się jednak że nie będzie już miejsca. Niesłusznie😊 Generalnie ludzi garstka, więc to zdecydowanie na plus - w normalnych czasach w weekendy pewnie jest dużo więcej turystów. Za bilet zapłaciliśmy 17 zł, a ulgowy kosztuje (była z nami babcia i siostra, które korzystały z ulgi) 11 zł. Można płacić kartą. Jeśli ktoś tak, jak ja, lubi pamiątki, to tylko przy zakupie biletów, można je nabyć. Nie ma później już żadnych stoisk. Jedną z pierwszych sal, do których weszliśmy była Biblioteka. Znajdują się w niej przeróżne książki, od archiwalnych po współczesne. Tak bardzo nowoczesne, że znaleźliśmy tutaj książki chociażby Remigiusza Mroza, a zaraz obok Blanki Lipińskiej...


Na mnie największe wrażenie zrobiła Oranżeria, do której należy dojść przechodząc przez restaurację. Wszystkie zostało dokładnie opisane na strzałkach, więc nie ma obaw o zgubienie się. 😊Było pięknie, zielono, można było sobie odpocząć na ławeczce, porobić zdjęcia.

 Z ciekawostek - przez kilkanaście lat Zamek funkcjonował jako szpital leczenia nerwic. A generalnie jest to tak naprawdę Pałac. Budowla ta nigdy nie pełniła funkcji obronnej. Wzorowana była na zamku bawarskim Neuschwanstein, a ten z kolei był inspiracją Disney'a.


Po zwiedzaniu, przeszliśmy się jeszcze na krótki spacer do parku, który jest na terenie pałacowym. W zimie wstęp jest bezpłatny, ale w sezonie (od kwietnia do października) kosztuje 12 zł normalny, a 8 ulgowy. 

Generalnie Zamek jest piękny, ale przede wszystkim na zewnątrz. Podobno opcja z przewodnikiem jest o wiele ciekawsza, ale niestety aktualnie niedostępna, tak jak wstęp na wieże. Zwiedzanie i spacer po parku zajęły nam niecałe dwie godziny. Po drodze mieliśmy zwiedzić jeszcze Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach, ale niestety pocałowaliśmy klamkę. Muzeum zamknięte, choć na stronie nie ma żadnej informacji. No, ale mogłam zadzwonić, żeby się upewnić...😌 W takim razie obraliśmy kierunek Niemodlin i kolejny Zamek. Niestety i tu napotkały nas przeszkody. Aby wejść trzeba mieć rezerwację. My nie przewidzieliśmy, że tam wylądujemy i mimo raczej braku tłumów (widziałam tylko kilka osób), nie udało nam się wejść bez rezerwacji. Do trzech razy sztuka - kierunek Opole. 


Przespacerowaliśmy się po rynku, wstąpiliśmy na chwilkę do Katedry i na Mury Obronne. Ze względu na pogarszające się warunki pogodowe i zniechęcenie niektórych członków naszej wyprawy, nie spędziliśmy  tam jednak wiele czasu. Mimo to, Opole to ciekawy pomysł na przystanek na naszej trasie. Znajduję się tam też ciekawe Muzeum Polskiej Piosenki 


Wybierając się do Mosznej, warto mieć w zanadrzu coś jeszcze. A najlepiej kilka dodatkowych przystanków, w razie przeszkód. Mnie mimo wszystkiego, czegoś w tym Zamku brakowało. A szkoda, bo oczekiwania miałam bardzo duże. 😔

Zamek w Pszczynie + Zagroda Żubrów

Tydzień później wybraliśmy się do Zamku, w którym ja już kiedyś byłam. Było to jednak dawno temu i postanowiłam odświeżyć sobie wspomnienia, a przy okazji pokazać M kolejne ciekawe miejsce. Do Pszczyny z Krakowa dotrzemy w godzinkę z hakiem. Zaparkowaliśmy niedaleko małego Rynku i udaliśmy do Bramy Wybrańców. Przygotowałam się do wycieczki dzień wcześniej i kupiłam bilety online. Wstęp do wnętrz XIX i XX-wiecznych kosztuje 20 zł, a ulgowy 11zł i w tej cenie mamy jeszcze wejście na wystawę czasową :"Wystawa na brytyjskim dworze 1898-1929." Dodatkowo, można zwiedzić również zbrojownie, do której trzeba kupić osobny bilet, którego koszt wynosi 6zł, a z ulgą 3.5 zł. Można jeszcze dokupić sobie audioprzewodniki ( za 10 zł + 2zł słuchawki ), ale my z tej opcji nie skorzystaliśmy. 


Wnętrza robią na nas niesamowite wrażenie już od samego początku. Trudno się dziwić, bo Muzeum zachowało około 80% oryginalnego wyposażenia z XIX i XX-wieku. I to zdecydowanie czuć, przechadzając się po kolejnych komnatach. Obecny kształt i jego myśliwski charakter są zasługą Hansa Henricha XI, który panował w Pszczynie prawie 50 lat.


 Zamieszkiwała tu również księżna Daisy- znana między innymi z popularnych pamiętników, które spisywała. Jej pierwsze wrażenia po przyjeździe do Pszczyny opisała tak :" Znajdowały się tu hektary tarasów i ogrodów oraz wiele obojętnych rzeźb. Wspaniały porządek reprezentacyjnych przestrzeni z ciężkim bogactwem luksusu, ale bez komfortu i wygody, a nawet bez osobistej łazienki!" Była też baronową na Książu, który był zdecydowanie bliższy jej sercu. Przechadzając się po jej pokoju, można było faktycznie odnieść wrażenie, że komfort i wygodę to Ona bardzo ceniła. 😀


Polecamy zajrzeć jeszcze do Zbrojowni, która znajduje się w podziemiach Zamku jak i ciekawą wystawę fotograficzną. Całość zajęła nam około 1.5h. Jednak to nie był jeszcze koniec naszej wycieczki- wybraliśmy się do Zagrody Żubrów, która znajduje się w Parku Pszczyńskim. Zapłaciliśmy za wstęp 5zł (myślę, że ze względu na sezon zimowy) i trafiliśmy akurat na porę karmienia żubrów 😍. Mogliśmy przyjrzeć się również innym zwierzątkom. Na terenie zagrody znajdywały się tablice informacyjne i przyrodnicze zagadki dla dzieci. 

A w międzyczasie zjedliśmy jeszcze pączka z Pączkarni na Rynku, a potem jeszcze pyszną zapiekankę z Ogórem czy Bez, również znajdującą się na Rynku. Było tak dobre, że nie zdążyłam sfotografować. Koniecznie musicie spróbować. 

Zatem, gdybym miała wybierać między jednym, a drugim miejscem, poleciłabym Wam zdecydowanie Zamek w Pszczynie. A może w którymś miejscu już byliście i macie podobne odczucia? Dajcie znać. 

Read more »
o lutego 17, 2021 4
Podziel się!
Nowsze posty
Starsze posty
Nowsze posty Starsze posty Strona główna
Subskrybuj: Posty (Atom)

Polecany post

Książki w styczniu i lutym

Popularne posty

  • Zwiedzanie zamku w Rabsztynie
     Przyszła pora podsumować kolejną wycieczkę. Tym razem zapraszam Was do zamku! Wybór padł na Rabsztyn. Już kiedyś próbowałam go zwiedzić, al...
  • No weźże mnie na wycieczkę - pomysły na prezent z okazji Dnia Dziecka [aktualizacja 2023]
     Dzień dziecka zbliża się wielkimi krokami. Z tej okazji mam dla Was kilka propozycji, gdzie można by się wybrać ze swoją pociechą, ale nie ...
  • Styczniowe wyprawy
     Z pierwszego miesiąca w roku staram się wycisnąć jak najwięcej pod względem podróżniczym, bo wyczuwam że luty i marzec mogą mnie trochę zaw...

Archive

  • ▼  2026 (3)
    • ▼  mar 2026 (1)
      • Książki w styczniu i lutym
    • ►  lut 2026 (1)
    • ►  sty 2026 (1)
  • ►  2025 (21)
    • ►  gru 2025 (2)
    • ►  lis 2025 (3)
    • ►  paź 2025 (1)
    • ►  wrz 2025 (3)
    • ►  sie 2025 (2)
    • ►  lip 2025 (1)
    • ►  cze 2025 (2)
    • ►  maj 2025 (1)
    • ►  kwi 2025 (1)
    • ►  mar 2025 (2)
    • ►  lut 2025 (1)
    • ►  sty 2025 (2)
  • ►  2024 (25)
    • ►  gru 2024 (2)
    • ►  lis 2024 (2)
    • ►  paź 2024 (2)
    • ►  wrz 2024 (3)
    • ►  sie 2024 (2)
    • ►  lip 2024 (3)
    • ►  cze 2024 (1)
    • ►  maj 2024 (1)
    • ►  mar 2024 (3)
    • ►  lut 2024 (3)
    • ►  sty 2024 (3)
  • ►  2023 (37)
    • ►  gru 2023 (3)
    • ►  lis 2023 (2)
    • ►  paź 2023 (2)
    • ►  wrz 2023 (2)
    • ►  sie 2023 (3)
    • ►  lip 2023 (4)
    • ►  cze 2023 (3)
    • ►  maj 2023 (4)
    • ►  kwi 2023 (3)
    • ►  mar 2023 (4)
    • ►  lut 2023 (3)
    • ►  sty 2023 (4)
  • ►  2022 (33)
    • ►  gru 2022 (2)
    • ►  lis 2022 (3)
    • ►  paź 2022 (3)
    • ►  wrz 2022 (4)
    • ►  sie 2022 (3)
    • ►  lip 2022 (3)
    • ►  cze 2022 (2)
    • ►  maj 2022 (3)
    • ►  kwi 2022 (2)
    • ►  mar 2022 (3)
    • ►  lut 2022 (2)
    • ►  sty 2022 (3)
  • ►  2021 (39)
    • ►  gru 2021 (4)
    • ►  lis 2021 (3)
    • ►  paź 2021 (2)
    • ►  wrz 2021 (4)
    • ►  sie 2021 (2)
    • ►  lip 2021 (3)
    • ►  cze 2021 (3)
    • ►  maj 2021 (4)
    • ►  kwi 2021 (4)
    • ►  mar 2021 (3)
    • ►  lut 2021 (4)
    • ►  sty 2021 (3)
  • ►  2020 (5)
    • ►  gru 2020 (5)

Szukaj na tym blogu

Obsługiwane przez usługę Blogger.
Ⓒ 2018 Podróże z książką. Design created with by: Brand & Blogger. All rights reserved.