Podróże z książką

Z wielu odbytych podróży i pasji do słowa pisanego zrodził się pomysł na bloga. Podróże z książką to miejsce, w którym odnajdziecie zarówno wpisy o tematyce podróżniczej jak i recenzje książek.

Menu

  • Strona główna
  • O mnie

kwietnia 25, 2023

Zamek w Baranowie Sandomierskim

 Dziś wyjątkowo wpis poświęcony jednemu miejscu. Mam nadzieję, że ze względu na piękny zamek i ładną okolice, tyle wystarczy abyście zaplanowali wycieczkę w te rejony! 

1. Dojazd, parking, cennik

Jeśli chodzi o dojazd z Krakowa to zajął nam niecałe 2h, chociaż wiadomo że to też w zależności skąd dokładnie wyruszacie. Na miejscu niestety parking jest bardzo malutki. Zmieści się tam zaledwie kilka samochodów, więc my zaparkowałyśmy po prostu uliczkę dalej. Obecnie prowadzą tam jakiś remont i wejście możliwe jest tylko przez boczną bramę. Pan w kasie wszystko nam wytłumaczył. No, a skoro mowa o kasie, to opcji biletu jest kilka. My wzięłyśmy sobie pakiet łączony za 32 zł z wejściem do ogrodów i ze zwiedzaniem wystaw czasowych, ale co ważne - zwiedzanie jest możliwe tylko z przewodnikiem.  Tutaj podsyłam Wam stronkę.

2. Wystawy czasowe

Zwiedzanie rozpoczyna się od wystaw czasowych i tutaj tylko słowem wprowadzenia dwa zdania. W sumie było ich kilka, jedna dotyczy ceramiki, druga wymierających zawodów. Natomiast najciekawsza dotyczyła twórczości artystycznej pana Jana Puka. Wyrabia on w drewnie pięknie figurki, ma być to powrót do czasów jego dzieciństwa. Tym większy podziw budzi fakt, że artysta jest samoukiem. Wszystkiego nauczył się sam, nie był w żadnej szkole, ani na kursie. Ta wystawa zdecydowanie najbardziej przypadła mi do gustu. Chodźmy jednak do komnat zamkowych.

3. Spacer po zamku 

Jeśli chodzi o historię zamku, to jego początki datuje się na XVI wiek. Niejaki Rafał Leszczyński wybudował tutaj dwór renesansowy, który stanowi dziś zachodnią część zamku. Mimo upływu lat, kilku pożarów, wojen, główna bryła przetrwała. Oczywiście wielokrotnie zmieniali się tutaj właściciele, przeprowadzono wiele remontów, jednak znalazłyśmy sporo oryginalnych elementów. Ja bardzo cenię to w czasie zwiedzania zamków, bo ostatnio odwiedzałam ciągle miejsca które były marną próbą odwzorowania tego, co było. 

Po wystawach czasowych, przeszliśmy jeszcze raz przez piękne dziedziniec i pooglądaliśmy chwilę herby właścicieli zamku, było ich naprawdę sporo. 


Pierwsza sala była tzw. portretową, w której często organizowane są jakieś konferencje.  Następnie weszłyśmy do zdecydowanie najładniejszej części zamku. Zresztą sami zobaczcie te wnętrza. Tutaj naprawdę można się było poczuć jak w bajce. 

Na pewno warto jeszcze zatrzymać się w tamtejszej kaplicy. Chociaż została odnowiona całkiem niedawno, to niektóre elementy udało się zachować, jak np. witraże Józefa Mehoffera. W zamku można zorganizować przyjęcie ślubne. No i oczywiście tak po prostu wynająć sobie pokój. A to jedno z moich małych marzeń podróżniczych. Myślę, że kiedyś się spełni.  Jeśli chodzi o czas zwiedzania, to trafiłyśmy na pasjonatkę i spacerowaliśmy po zamku około 70 minut. 

4. Okolice zamku

Na koniec, wspomnę tylko że warto rozejrzeć się po okolicy. Oprócz pięknych ogrodów, mamy tutaj też staw oraz restaurację. Wszystko to sprawia, że ciężko wrócić rozczarowanym z takiej wycieczki. 


Przy drodze powrotnej zatrzymałyśmy się jeszcze na chwilkę przy ponad 500 letnim drzewie, zwanym dębem Kościuszki. Ponoć odpoczywał tutaj sam naczelnik. Wystarczy odbić z głównej drogi na wysokości Ruszczy. Wszystko jest ładnie oznaczone, choć samo miejsce powinno być nieco bardziej zadbane. 


Dajcie znać, jak Wam się podoba taki wpis poświęcony tylko jednemu miejscu. No i czy, udało mi się Was zachęcić do takiej wycieczki. 😀


Read more »
o kwietnia 25, 2023 5
Podziel się!
Nowsze posty
Starsze posty

kwietnia 12, 2023

Czytelnicze podsumowanie marca

Wymówki się skończyły, pora dać znać co tam ciekawego się czytało. Przyznam szczerze, że miałam apetyt na więcej książek w marcu (w końcu to długi miesiąc i faktycznie momentami miałam wrażenie, iż nigdy się nie skończy), ale pod koniec trafiłam na kiepską pozycję i trochę w niej ugrzęzłam. Dla równowagi za to, będzie też o zdecydowanie najlepszej książce w tym roku. 


1. Dom po drugiej stronie jeziora

Jakoś tak się przypadkowo złożyło, że w marcu zamówiłam dwie książki o podobnym tytule i podobnej okładce. Historie były jednak zupełnie inne. Główna bohaterka Casey jest popularną aktorką, która mierzy się właśnie z osobistą tragedią. Niedawno straciła męża i postanawia odciąć się od wszystkiego.  Wyjeżdża do domku nad jeziorem i zatapia smutki w alkoholu. Szybko poznaje nowych sąsiadów, Toma i Katherine. Na pierwszy rzut oka wydają się być idealnym małżeństwem. Kiedy jednak Casey poznaje swoich sąsiadów, szybko zmienia zdanie o  pozornie perfekcyjnie dobranej parze sąsiadów. Kate nie wygląda na szczęśliwą, skrywa jakieś tajemnice. Poza tym Casey wieczorami obserwuje swoich znajomych, popijając drinki na werandzie. Sprawy się komplikują, kiedy Katherine nagle znika, a jej mąż na początku wydaje się być w ogóle nie przejęty tym faktem. Stałe upojenie alkoholowe, przeżyta trauma,  nieustanne podglądanie, doprowadzają Casey do swego rodzaju paranoi i poprowadzenia własnego śledztwa. Zaprowadzi ją ono do mrocznych tajemnic. Potem nie będzie już odwrotu. Historia jest poprowadzona w ciekawy sposób i myślę, że fanom Paris, spodobałby się ten klimat. Jest tam też jakiś element magii, może fantastyki, która do mnie akurat średnio przemawia, ale trzeba docenić oryginalną wizję autora. Daję mocne 7/10. 


2. Dom

Pora na książkę, która na pewno znajdzie się w zestawieniu rocznym. Naprawdę kawał dobrej lektury. Takiej, że potrzebowałam kilku dni przerwy na zebranie myśli. Wschowa to małe, zapomniane miasteczko. Wszyscy się tam znają, a życie spokojnie płynie. Przynajmniej do czasu. Dwa samobójstwa w krótkich odstępach czasowych brzmią co najmniej podejrzanie. Jedną z ofiar jest nauczyciel, a drugą proboszcz tamtejszej parafii. Śledztwo zaczyna prowadzić komisarz Marta Lipowicz, której koledzy z pracy bardzo utrudniają życie. Im bardziej zaczyna drążyć temat, tym gorsze plotki zaczynają chodzić po komisariacie i nie tylko. Sprawa jest powiązana z domem dziecka, w której lata temu dochodziło do strasznych wydarzeń. Opis tych sytuacji jest wstrząsający, a wierzcie mi - wiele czytam/ słucham różnych historii i wydaje mi się, że jestem na takie drastyczne szczegóły w miarę odporna. Rozwiązanie tej zagadki naprawdę mnie zaskoczyło, wręcz wbiło w fotel, bo zupełnie się tego nie spodziewałam. Ukłony dla autora, że potrafił tak wywieść w pole czytelnika. Dotyka mnie ta książka przynajmniej z dwóch powodów. Pierwszy jest dość oczywisty, pracuję z dziećmi i staram się dbać o ich bezpieczeństwo. Nóż się w kieszeni otwierał, czytając o bestialskich metodach wychowawczych, które prowadzą w konsekwencji do niekończącej się patologii. Drugim powodem było piętnowanie głównej bohaterki. Praktycznie wszyscy się od niej odwrócili, odebrano jej śledztwo, podkładano przysłowiowe świnie. Mimo to, nie poddała się. Wierzyła swojej intuicji i szła za nią do końca. Do czego to doprowadziło? Przeczytajcie tę książkę! Nie pożałujecie. 11/10


3.  Malibu płonie

No dobrze, to teraz kilka słów o książce, która mnie rozczarowała. Wiele razy słyszałam już ten tytuł i za każdym razem zastanawiałam się, o czym ona jest. No, bo przecież nie o drinku. 😀 Mało tego, czytałam również sporo dobrych opinii, a że tytuł zapada w pamięć, to jak miałam okazję przeczytać tę książkę, skorzystałam. Przeczytałam i dalej nie wiem, o czym ona jest. Czwórka popularnego rodzeństwa urządza głośną imprezę z okazji końca lata. Nina, najstarsza z nich, po śmierci matki, przejęła trochę rolę opiekunki. Ojciec jest słynnym piosenkarzem, który zostawił rodzinę i to niejednokrotnie! Każdy z dzieciaków stawia pierwsze kroki w dorosłości, mając też naprawdę sporo do ukrycia przed najbliższymi. I jak się domyślacie, te sekrety wyjdą podczas tej imprezy. Nic już nie będzie takie same, ale ostatecznie przerwane milczenie poprowadzi w tym wypadku do dobrych zmian. Niemniej oceniam fabułę jako po prostu płytką, bez polotu. Młodzi się opili i wyszło szydło z worka. Dzięki wstawkom z przeszłości dowiadujemy się też trochę o relacji rodziców, której totalnie nie rozumiem. Ojciec zdradzał matkę i wracał kilka razy z podkulonym ogonem, a ona była w tym wszystkim bardzo bierna i podporządkowana. Jeśli czytelnik miał się domyślić, że była albo w jakiś sposób współuzależniona, albo wszystko to robiła dla dzieci, zdecydowanie nie dało się tego wyczuć. Mnie nie porwała. 4/10



4. Lot 7A

Czy mam na sali kogoś, kto boi się latać samolotem? Jeśli tak, to nie czytajcie tej książki. 😀 W każdym innym wypadku, możecie sięgnąć po tę pozycję jako przerywnik. W kolejnej historii autorstwa Sebastiana Fitzeka, główny bohater cierpi na poważne ataki paniki w związku ze strachem przed lataniem. Musi jednak zmierzyć się ze swoimi demonami, ponieważ jego jedyna córka poprosiła go o przyjazd ze względu na narodziny dziecka. Warto dodać, że ich relacje do tej pory były znikome, więc Mats stawia wszystko na jedną kartę. Aby zmniejszyć ryzyko ataku, wykupuje w samolocie trzy różne miejsca, a ponadto ma ze sobą lekarstwa. Teoretycznie doskonale wie, jak sobie poradzić z takim atakiem i z czego on wynika, ponieważ jest psychiatrą. Do tematu podchodzi w racjonalny sposób i stara się odpowiednio przygotować na wypadek turbulencji, spadku ciśnienia, niekomfortowych sąsiadów. Niestety, zaskakuje go coś zupełnie innego. Telefon od porywacza jego córki. Aby ją uwolnić, sam musi doprowadzić do katastrofy lotniczej. Brzmi absurdalnie? Takie trochę było. Pod koniec zbyt zagmatwane, ale sam pomysł uważam za ciekawy. Po prostu autor trochę już za bardzo popłynął, a mogła być z tego naprawdę świetna historia. Jest tylko dobra. Odkładam na półkę i czekam znów na coś lepszego. 6/10


A Wam jak minął marzec?



Read more »
o kwietnia 12, 2023 2
Podziel się!
Nowsze posty
Starsze posty

kwietnia 06, 2023

Przewodnik po Białymstoku

 Pierwsza część relacji z Podlasia już za mną. Przyszła pora skupić się na Białymstoku. Tak, jak pisałam wcześniej, pojechałam tam przede wszystkim ze względu na jedno miejsce. Wszystko inne miało być miłym dodatkiem. Okazało się, że cała ta podróż była pełna pięknych niespodzianek. Poza tym kolejny babski wypad zaliczony, dzięki Mamo! Chodźcie zobaczyć, jak było. 😊

1. Muzeum Pamięci Sybiru

Zaczynam w takim razie z grubej rury, czyli od miejsca które mnie zmotywowało do tej szalonej podróży. Kiedy pierwszy raz usłyszałam o tym muzeum, od razu wpisałam je na listę swoich planów. Wiedziałam, że realizacja tego postanowienia może trochę zająć ze względu na odległość z Krakowa, ale w sumie trwało to tylko jakieś 1.5 roku 😆. Dlaczego tak bardzo chciałam zwiedzić to miejsce? Bardzo mało wiem, że o zesłaniach na Sybir, a jeszcze mniej o historii  Kresów. Poza tym, czytałam że to bardzo nowoczesne muzeum, a jak wiecie - jestem ich fanką! Tu przykład. 


Zwiedzanie zaczyna się od przejścia przez pociąg - jako symbolu podróży na Sybir i rozróżnienia dwóch pojęć: Sybiru i Syberii. Następnie pokazany jest przedwojenny Białystok. Kolejno znajdziemy się w pokoju, z którego przed chwilą eksmitowano całą rodzinę. Później wejdziemy do celi, w której przesłuchiwano więźniów, zajrzymy do walizek, przeczytamy listy itp. Bardzo ciekawym wątkiem był temat podróżników, naukowców którzy sami wyjeżdżali na Sybir i tam prowadzili badania naukowe. Jednym z nich był brat Józefa Piłsudskiego - Bronisław. 

Długo by mówić o tym miejscu, oczekiwania miałam bardzo duże i zdecydowanie muzeum dało radę! Z informacji praktycznych, bilet wstępu kosztuje 25/35 zł, a czas zwiedzania to ok. 2h. Na terenie muzeum znajduje się też sklepik, w którym można dorwać książki w fajnych cenach. Sama wyszłam z jedną. Ta podróż naprawdę rozbudziła we mnie ciekawość. Po więcej informacji odsyłam na stronę. 

2. Pałac Branickich 

Drugim miejscem, które mnie bardzo ujęło w Białymstoku, był zdecydowanie Pałac Branickich. Jest nazywany "Wersalem Podlasia", chociaż mnie bardzo przypomina wiedeński Belweder.  Generalnie początki Pałacu datuje się na XVI wiek, ale podobnie jak Monastyr, został zburzony w czasie II Wojny Światowej. Po odbudowaniu, mieściła się w nim Akademia Medyczna, a dzisiaj jest to Uniwersytet Medyczny. Poza tym przy Pałacu mieści się też Muzeum Farmacji, ale my akurat odpuściłyśmy sobie to miejsce. Zachęcam do spaceru po ogrodzie przylegającym do Pałacu, bo jest naprawdę piękny. Jak wszystko rozkwitnie, to musi tu być naprawdę magicznie. Tuż obok Pałacu znajdują się też planty, więc naprawdę jest tam gdzie pospacerować. Chodźmy jednak dalej...


3. Rynek, Bazylika i Ratusz

Jeśli nastawiacie się na jakiś plac z punktem centralnym, tak jak w Krakowie czy Warszawie, to będziecie rozczarowani. Określenie rynek jest trochę na wyrost, powiedziałabym prędzej długi deptak. Po drodze miniecie zabytkową Bazylikę Wniebowzięcia NMP z pięknym wnętrzem. 

Tuż obok znajduje się też napis i ramka na pamiątkowe zdjęcie (niestety nigdzie nie dorwałam magnesiku! jak ktoś znajdzie, proszę o kontakt 😀). A spacerując dalej, miniemy też ratusz. W środku mieści się Muzeum Podlaskie. Wzdłuż ulic są też liczne knajpki, ale wątek jedzenia zostawiam na sam koniec. A co!

4. Muzeum Wojska 

Odmówiłyśmy sobie wizyty w Muzeum Podlaskim i Muzeum Farmacji, ale zamiast tego wybrałyśmy się w inne miejsce, które też jest w pobliżu rynku. W tym dniu przypadały imieniny Józefa, dlatego z okazji imienin Marszałka już na samym wejściu zostałyśmy poczęstowanie ciasteczkiem z sentencją. W ogóle w tym miejscu panowała przyjazna atmosfera i obsługa była bardzo zaangażowana w swoją prace. To lubię! Co znajdziemy w muzeum? Przede wszystkim trzy duże sale, dwie  poświęcone są czasom międzywojennym, a ostatnia wojsku współczesnemu.

 Ekspozycje są nie tylko bardzo ciekawe, ale również realistyczne. Można posłuchać tez na słuchawkach relacji żołnierzy z czasów Wojny, czy Powstania. Spędziłyśmy tam niecałą godzinkę i wyszłyśmy naprawdę bardzo mile zaskoczone tym miejscem. Bilety wstępu kosztują 5zł/9zł, natomiast muzeum jest otwarte od wtorku do niedzieli w godzinach 9.30-17.00


5. Cerkwie

Białystok i w ogóle Podlasie to też prawosławie, o którym wspominałam już w poprzednim wpisie. Warto zajrzeć do chociaż jednej cerkwi. My byłyśmy w sobotę na nabożeństwie o 17 w cerkwi pw. świętego Ducha. To jest stała godzina, więc jeśli chcecie zobaczyć co w środku i poczuć ten podniosły klimat, to warto zapamiętać tę informację. W środku jest naprawdę pięknie, choć na zewnątrz wygląda to tak niepozornie. Następnego dnia podjechałyśmy też do soboru św. Mikołaja i jest to jedyna parafia prawosławna, która jest cały czas otwarta i udostępniona dla turystów. Tutaj akurat kończyło się nabożeństwo, więc zajrzałyśmy tylko na chwilkę, nie chcąc zbytnio przeszkadzać. Dzięki lekcji muzealnej w Supraślu, wiedziałyśmy że w cerkwi przebywa biskup. Wszystko przez jeden symbol, ale nie zdradzę jaki. 👀 No dobrze, na koniec kilka praktycznych informacji.


6. Informacje praktyczne

  • Gdzie i co zjeść
Jeśli chodzi o to, co zjeść, to na pewno polecam Wam spróbować kartaczy. To taka podłużna pyza ziemniaczana, wypełniona nadzieniem w środku. Zazwyczaj mięsnym, ale na pewno są też jakieś inne warianty. Ja generalnie bardzo lubię pyzy, więc wiedziałam że muszę spróbować tego dania. Moja mama wzięła sobie babkę ziemniaczaną. W smaku przypominało trochę placki ziemniaczane, ale wygląd może Was zdziwić. Wszystko to zamówiłyśmy w Gospodzie Podlaskiej. Polecam ich też za uczciwe podejście do tematu zagubionego portfela mojej Mamy. 😀

  • Gdzie spać
My spałyśmy w hotelu oddalonym od centrum jakieś 10 minut samochodem, ale uważam że to była bardzo fajna lokalizacja. Było cicho i przyjemnie. Smaczne śniadanko, a w podziemiach pub z bilardem bardzo nam przypadł do gustu. Dla gości hotelowych jedna godzina rozgrywki gratis! Czy najpierw zapłaciłam, a później przeczytałam? Wiadomo. 😆 Tu podrzucam Wam link do bookingu. Za dwie osoby ze śniadankiem wyszło nam 220 zł.

  • Parking w centrum
Jeśli chodzi o parkowanie w centrum, to nie było problemu zaparkować zaraz obok Katedry czy głównej ulicy Kościuszki. W weekendy nie ma tam strefy, a w tygodniu jest i tak sporo niższa od tej krakowskiej taryfy. 



No to, komu zrobiłam apetyt na taką podróż? 😀



Read more »
o kwietnia 06, 2023 6
Podziel się!
Nowsze posty
Starsze posty

marca 23, 2023

Pierwsza podróż na Podlasie

 To było tak. Zaproponowałam mamie trochę szaloną destynację na weekend. Zgodziła się i nawet szybko obmyśliła logistykę oraz oczywiście dodała do planu kilka swoich miejsc. I to właśnie od  jej propozycji - Supraśla, który był naszym pierwszym przystankiem zaczynam oprowadzać Was po Podlasiu. A w dalszej części będzie tylko piękniej. Gwarantuję. To co, lecimy? 😀


1. Muzeum Ikon w Supraślu

Podlasie jest bardzo specyficznym regionem Polski. Przede wszystkim ze względu na burzliwą historię, mamy tutaj prawdziwy mix kulturowy i religijny. Sprawdziłam statystyki, które mówią o tym, że wyznawców prawosławia mamy w Polsce pół miliona, a około 200 tysięcy znajduje się właśnie na Podlasiu. Aby dowiedzieć się trochę więcej na temat tej religii, wybrałyśmy się najpierw do Muzeum Ikon. 

Jeśli chodzi o kwestie organizacyjne, to za bilet trzeba zapłacić 20/10 zł, a otwarte jest w godzinach 10-17, od wtorku do niedzieli. Spędziłyśmy tam niecałą godzinkę. Przyciemnione światło i muzyka sakralna w tle pozwala jeszcze bardziej wczuć się w ten specyficzny klimat. Nawet jeśli wydaje Wam się, że to są tylko obrazy, gwarantuję Wam że po wizycie w tym muzeum zmienicie trochę myślenie. Ciekawa dekoracja ukazuje przede wszystkim zwyczaje ludowe powiązane z tą religią. Informacji i eksponatów jest sporo, najstarszy obraz pochodzi z XVII wieku. Warto zwrócić uwagę tez na tzw. rajskie wrota, które trafiły do muzeum stosunkowo niedawno, a podobnie jak ikona Matki Bożej, pochodzą z XVII wieku. Tak naprawdę wizyta w tym miejscu była fajnym wprowadzeniem do tego, co było później...


2. Monastyr 

Kiedy już trochę liznęłam wiedzy na temat podstawowych założeń tego wyznania, przyszła pora wejść do świątyni. W tym wypadku, wcale nie chodzi o cerkiew, ale o monastyr. Porównuje się go do klasztoru. Tutaj zwiedzanie jest możliwe tylko z przewodnikiem, a opłatą jest dobrowolna ofiara na remont. 

Nas po klasztorze oprowadzał zakonnik, którego naprawdę dobrze się słuchało. Widać było, że jest w jakiś sposób zafascynowany nie tylko tym miejscem, ale również wiarą. Monastyr jest najstarszym zachowanym klasztorem w Polsce (oczywiście mowa o tym wyznaniu). Wybudowany został w XVI wieku, ale w czasie II Wojny Światowej, został zrównany z ziemią. Przewodnik tłumaczył nam, że Niemcom zależało na zniszczeniu symbolów narodowych, więc polowali na Wawel, Warszawę, a także m.in Supraśl. Klasztor udało się odbudować po równo 40 latach, właśnie za sprawą takich dobrowolnych datków. Co ciekawe, w Supraślu znajduje się tez wizerunek Matki Bożej, który otrzymał order Orła Białego. Normalnie dostają go ludzie, a tutaj mamy taki wyjątek. Ciekawe, że to nie Matka Boża Częstochowska, tylko właśnie Ta. Łatwo się zatem domyślić, że jest to miejsce kultu i wielu pielgrzymek. W świątyni jest sporo symboli nawiązujących do stylu bizantyjskiego, m. in czarny orzeł. Czas zwiedzania to ok. 45 minut i wejście do Monastyru polecam nawet bardziej, niż Muzeum Ikon. 


Muszę jeszcze wspomnieć o tym, że udało nam się wejść na chwilę na nabożeństwo. To akurat było w Białymstoku, w cerkwi pw. Ducha Świętego. Przyznam szczerze, że to było piękne dopełnienie poznawania tej kultury. Z oczywistych względów nie robiłam zdjęć, ale jak rozmawiałyśmy z Mamą - zdjęcia, czy filmy tego nie oddadzą. Tam trzeba po prostu przyjść i zobaczyć na własne oczy. Staruszki, które ledwo chodzą, ale klękną tak, że czoło dotknie posadzki, młodych i starszych którzy swoim śpiewem i modlitwa dodają blasku tej liturgii. A do tego charakterystyczny zapach kadziła i znów to przyciemnione światło. No co więcej powiem, sobota 17. Białystok. 😀

3. Kraina Otwartych Okiennic

Pamiętam, że kiedyś mignęły mi jakieś kolorowe cerkwie na Instagramie, i tak mnie jakoś olśniło - to chyba na Podlasiu. Zaczęłam sprawdzać, będąc już na miejscu, i zaproponowałam Mamie kolejny przystanek przed miejscem docelowym. O co chodzi z tą nazwą? Otóż mieszkańcy trzech zapomnianych wiosek (Trześcianka, Puchły i Soce) postanowili wypromować trochę swój region. 


Co je wyróżnia z tłumu? Tak naprawdę wiele. Przede wszystkim, nazwa pochodzi od charakterystycznych zdobień wokół okien, czy na ścianach. Poniżej zamieszczam Wam przykładowe zdjęcie. 

Ponadto panuje tutaj charakterystyczny układ ulic. Wszystko to za sprawą królowej Bony, która mam wrażenie ostatnio mnie prześladuje (patrz, tekst o Materze 👀).  Postanowiła ona swego czasu uregulować kwestię wielkości działek. Tutaj praktycznie wszystkie są takie same. Wąskie i dość długie. No i wisieńką na torcie są te piękne, kolorowe cerkwie. Jedna w Trześciance, pw. św. Michała, cała zielona. Pierwsze cerkiew w tej miejscowości została wybudowana w XVI wieku. Co ciekawe, dopiero od kilku lat (od 2015) budynek jest w takim nietypowym kolorze. Mnie tam się bardzo podoba! Szkoda tylko, że była akurat zamknięta.


Jeśli chodzi o drugą cerkiew, a właściwie Sanktuarium Opieki Matki Bożej, to ta znajduje się w Puchłach. Legenda głosi, że swego czasu mieszkał tu mężczyzna, któremu dokuczała okropna opuchlizna nóg. We śnie objawiła mu się Matka Boża, która go uzdrowiła. Stąd nazwa miejscowości. Początki tej cerkwi również datuje się na XVI wiek, a od 2003 wpisana jest do krajowego rejestru zabytków. No i trudno się dziwić, jest piękna. Niestety udało nam się zajrzeć do środka tylko przez okno. Do ostatniej miejscowości już nie podjechałyśmy, bo wyczytałam że nie ma tam nic specjalnego. Natomiast tuż obok cerkwi, znajduje się fajna kładka i punkt widokowy. Polecam rozejrzeć się po okolicy.


No dobrze, a na koniec wyobraźcie sobie, że jest sobota, godzina 14. Sobota to dzień porządków, krzątaniny. A tu, koło domów żywego ducha, tylko psy leniwie wylegujące się na słońcu. Próbowałam je jakoś zaczepić, żeby dały głos, ale w ogóle nie były mną zainteresowane. Mało tego, auto przejeżdża tamtędy co dziesięć minut. Jedno! Mijamy chłopców na hulajnogach, a ci, traktując nas jako żywą atrakcję, uśmiechają się i machają.  Czy trzeba Was dalej namawiać? 




Read more »
o marca 23, 2023 10
Podziel się!
Nowsze posty
Starsze posty

marca 15, 2023

Wizyta na Pomorzu - 4 zupełnie inne miejsca

 Luty już dawno przeminął, a ja wciąż nic nie napisałam na temat mojej wizyty na Pomorzu. Pora nadrobić zaległości. Dziś zabieram Was do świetnego muzeum w Łebie, fotogenicznego miejsca na Helu, zagadkowego rezerwatu i na koniec oczywiście do zamku. Brzmi intensywnie? Tak właśnie było. 


1. Illuzeum w Łebie

Słyszysz Łeba i myślisz przede wszystkim Wydmy, prawda? Ja też tak miałam. Na szczęście dzięki książce od Mikołaja (Gdzie w Polsce na weeekend) trafiłam na rozdział poświęcony muzeum iluzji i złudzeniom optycznym. Stwierdziłam, że nastała idealna pora na sprawdzenie tego miejsca. Muzeum znajduje się przy głównym deptaku, więc nie sposób go przegapić. Aktualnie (poza sezonem) muzeum jest czynne tylko dwa dni w tygodniu - we środę oraz sobotę w godz. 10.00-16.00 Cena za bilet wynosi 25 zł/30 zł. My spędziłyśmy tam 1.5h i przynajmniej tyle trzeba sobie zarezerwować. 

Powiem szczerze, że po muzeum iluzji w Krakowie, tu spodziewałam się przede wszystkim fajnych spotów do zdjęć. Byłam w błędzie. Illuzeum jest nastawione przede wszystkim na doświadczanie i eksperymentowanie. Przy każdym stanowisku jest opis zadania i wyjaśnienie. Przykładowo, pierwsze z zadań polegało na przeczytaniu w najszybszym czasie kolorów, które widzimy, a nie ich nazw. Na pewno wiecie o co chodzi, biały był napisany w kolorze czerwonym, a Ty miałeś powiedzieć właśnie jaki kolor widzisz. Mnie osobiście najbardziej podobało się stanowisko z lewitującą piłką i prawdziwy ogromny kalejdoskop. Byłam z moją siostrą, mamą i babcią i każda z nas znalazła tam coś dla siebie. Nudy zdecydowanie nie było. W muzeum znajduje się też sklepik z zabawkami tematycznymi, więc można wyjść z fajną pamiątką. Chodźmy jednak dalej. 😀

2. Huśtawki na Helu

Na początku muszę sprostować, że nie byłyśmy tego samego dnia w Łebie i na Helu, bo to dwa przeciwległe kierunki. Najpierw podjechałyśmy pod Latarnię Morską, która niestety jest zamknięta, a następnie sprawdziłyśmy kolejne miejsce,  Muzeum Obrony Wybrzeża. Tutaj też w internetach pisali prawdę, że niestety obiekt poza sezonem nieczynny. Myślałam, że może jest dostępna chociaż eskpozycja na zewnątrz, ale niestety również nie. Będzie pretekst do ponownego odwiedzenia. W takim razie, szybko zaproponowałam spacer do słynnych huśtawek na Helu.



Takie hasło wpisałyśmy w gps, zaprowadziło nas to do głębokiego lasu, na dzikim parkingu zostawiłyśmy auto i na szczęście nie byłyśmy jedyne. Co mnie zdziwiło? Kolejka do huśtawek. Nie spodziewałam się, że poza sezonem trzeba będzie chwilę poczekać. Co tutaj się musi dziać w lecie, to nawet nie chcę wiedzieć. Znajdziemy tutaj dwie huśtawki, zaraz obok siebie. Jedna mniejsza, bardziej kameralna i druga nieco szersza z napisem Hel <3. Na pamiątkę wstawiam tutaj swoje ulubione zdjęcie z tego wyjazdu. Moja kochana Babcia 😍. 


3. Rezerwat przyrody Beka

Najpierw wyjaśnię ciekawą nazwę tego rezerwatu. Beka oznacza dawny harpun do połowu fok. Generalnie wybrałyśmy się tam, ponieważ okolice rezerwatu nazywane są Kaszubską Atlantydą. Przed laty była tutaj rybacka osada, ale w wyniku erozji rzecznej zniknęła z powierzchni. Pierwsze wzmianki o tym miejscu pochodzą z XVI wieku, więc naprawdę to wieki temu.

Mieszkańcy byli stale narażeni na fale morskie i potrafili wiele dni chować się na strychach, aby jakoś przeżyć te trudne warunki. Dziś nie znajdziemy tam już domów, a jedynie resztki kamieni i krzyż. Cała historia jest dla mnie bardzo ciekawa i zagadkowa, tym bardziej że nawet rodowici mieszkańcy Pomorza, nie słyszeli o tym miejscu. Rezerwat jest fajnym miejscem po prostu na spacer w okolicy Trójmiasta, ale też na wycieczkę rowerową, ponieważ wytyczony jest tam szlak rowerowy. Przyznajcie, że naprawdę na zdjęciach prezentuje się to bardzo ładnie. Parkowałyśmy znów trochę na dziko, przy drodze. I znów, nie byłyśmy jedyne. Podaję Wam tutaj współrzędne:54.6524881414912, 18.469051262914903. 


4. Zamek w Kwidzyniu

A na koniec dwa słowa, o zamku, który trochę mnie w środku rozczarował. Kto czyta uważnie bloga, ten wie, że nie pierwszy raz wychodzę z jakiegoś zamku zawiedziona. Podobne odczucia miałam w Malborku, Krasiczynie czy Mosznej. Dlaczego więc o w ogóle wspominam o tym miejscu? Moim zdaniem, warto przespacerować się pod zamek i wejść na dziedziniec. Wydaje mi się, że można wtedy ładnie uśmiechnąć się do pani w okienku i poprosić o samo wejście na dziedziniec, albo poprosić o skorzystanie tylko z toalety. Tuż obok znajdziemy piękny widok na latrynę. Wieże mają aż 25 metrów wysokości i robią wrażenie. 

Jeśli jednak macie trochę wolnego czasu i chcecie na własnej skórze, sprawdzić czy miałam rację, możecie wejść do środka. Cena za bilet to 16/20 zł. Nam zwiedzanie zajęło godzinkę. Muzeum zamkowe jest czynne od wtorku do niedzieli w godzinach 9.00-15.00. Na miejscu znajduje się nieduży bezpłatny parking. No dobrze, a co takiego w środku mnie rozczarowało? No przede wszystkim tylko jedna oryginalna sala. Ekspozycje są poświęcone tematom zupełnie niezwiązanym z historią zamku. Jest wystawa o scyzorykach, o zwierzętach w lesie, o rozwoju ważki, o parkach narodowych. I raczej nie ma tutaj miejsca na jakieś super multimedialne atrakcje, poza mapą z przyciskami. A przynajmniej, tylko to zapamiętałam. Poza tym miałam też takie subiektywne odczucie, że nie jesteśmy tam mile widziane. W środku było zimno i naprawdę ogrzewana była chyba tylko jedna sala. Sami zdecydujcie, czy warto. 😀

No dobrze, to które miejsce Wam się najbardziej podoba? 


Read more »
o marca 15, 2023 6
Podziel się!
Nowsze posty
Starsze posty

marca 09, 2023

Czytelnicze podsumowanie lutego

 Czy najkrótszy miesiąc w roku oznacza najmniej przeczytanych książek? No na to wychodzi, że nie. Udało mi się przeczytać o jedną więcej niż  w styczniu i w sumie całkiem przyzwoity był ten miesiąc jeśli chodzi o jakość. Zapraszam 😀.

1. It ends with us & It starts with us

Akurat tak się złożyło, że obie części chyba najpopularniejszej serii Coolen przeczytałam w jednym miesiącu. Postanowiłam podsumować je razem, chociaż tak naprawdę są bardzo różne. Zacznijmy od tego, że w ogóle okładka pierwszej części jest według mnie przepiękna. Aż chciało się sięgnąć po tę książkę. Poznajemy w niej Lily Bloom, która właśnie postanawia zrealizować swoje marzenie i otworzyć własną kwiaciarnię. Jakby brakowało jej atrakcji w życiu, spotyka przystojnego lekarza Ryle'a. Mają zupełnie inne podejście do relacji, jednak to sprawia że rodzi się między nimi fascynacja i chęć poznawania siebie nawzajem. Zakochują się w sobie bez pamięci, ale dość szybko Lily przestaje patrzeć na ten związek przez różowe okulary. Główna bohaterka pochodzi z domu przemocowego i ma w sobie bardzo mocne postanowienie zbudowania zdrowej i normalnej relacji. Niestety ta z Ryle'em szybko przestaje być taką wymarzoną. Ukochany Lily jest bardzo zazdrosny o jej byłego chłopaka, na którego niespodziewanie wpada w Bostonie. Między parą dochodzi do sprzeczek, a później głośnych awantur. Ich relacja jest pełna wzlotów i upadków. Zaręczają się, biorą ślub, spodziewają narodzin dziecka, a jednocześnie zapewnienia Ryle'a o tym, że to był już ostatni raz, nie przynoszą efektu. Lily staje przed trudnym wyborem, zostawić męża, który ją bije, czy zostać z nim ze względu na dziecko? Nie chcę tutaj zdradzać za dużo, ale druga część niezależnie od decyzji jest nowym początkiem. Lily zostaje matką i musi sprostać kolejnym wyzwaniom. W pierwszej części mocno jej kibicowałam i jednocześnie współczułam, a w drugiej po prostu towarzyszyłam. Wiedziałam, jakie będzie zakończenie i według mnie można było sobie darować tę drugą część. Moim zdaniem czasem lepiej, żeby dalsze losy głównego bohatera zostały tylko w wyobraźni autora, albo czytelnika. Daję 7/10. 

2. Miasteczko Twin Falls

W małym i zapomnianym miasteczku przed laty dochodzi do okropnej zbrodni. Ofiarą była nastolatka, która umarła w wyniku utonięcia, a ponadto przed śmiercią była torturowana. Ta tragiczna historia wstrząsnęła społecznością lokalną. Tym bardziej, że za zabójstwo został skazany szkolny pedagog. Po dwudziestu latach do miasteczka przyjeżdża pewna młoda podcasterka, którą bardzo zainteresowała się ta sprawa. Zaczyna w niej grzebać, a to sprawia że odzywają się demony przeszłości. Nikomu to nie jest na rękę, ani uczniom którzy mieli przez lata zapewnione fałszywe alibi, ani emerytowanej policjantce, która złamała prawo przy prowadzeniu tej sprawy. Brzmi ciekawie? Mam nadzieję, że tak. Ja bardzo lubię takie małomiasteczkowe historię, w których panuje zmowa milczenia i praktycznie każdy jest w jakiś sposób winny. Im bardziej poznajemy tę historię i cofamy się w czasie, tym bardziej teraźniejszość się komplikuje. Ktoś bardzo nie chce, żeby prawda wyszła na jaw. Przyznam szczerze, że jeśli chodzi o rozwiązanie tej zagadki, to autorka totalnie wywiodła mnie w pole. Dla mnie najlepsza książka w tym miesiącu! 11/10

3. Ostre przedmioty 

Książka czy film? No wiadomo, że książka. A czy macie też ustaloną kolejność? Zawsze najpierw książką, a potem film? Albo na odwrót? U mnie ta kolejność nie ma znaczenia, ale w tym wypadku najpierw obejrzałam z polecenia koleżanki, serial. Idealnie złożyło się  z moim przeziębieniem, więc miałam co robić (oczywiście na zmianę z czytaniem). Skupmy się jednak na książce, bo to przecież o niej mowa. Znów mamy podobny motyw małego miasteczka i dziennikarki śledczej, która wraca do swoich korzeni. Przede wszystkim ze względu na okrutne zbrodnie dokonane na dwóch małych dziewczynkach. To w jej rodzinnym mieście przed laty zmarła jej ukochana siostra. Powrót do swojego miasteczka i pobyt z toksyczną matką jest dla niej bardzo trudny. Camille tak naprawdę nigdy nie poradziła sobie z ta stratą, a tak naprawdę to nie był jedyny koszmar jakiego doświadczyła. Na pewno autorka książki poradziła sobie lepiej z budowaniem napięcia, ale miałam wrażenie że tutaj było też dużo więcej wskazówek naprowadzających na rozwiązanie zagadki. To już Wam zostawiam do rozważenia, czy to na plus, czy na minus. Daję mocne 8/10, a serial tez polecam! 


Podsumowanie miesiąca odhaczone, można zabierać się za następne książki. Dajcie znać, co Wy dobrego czytacie? 👀

Read more »
o marca 09, 2023 4
Podziel się!
Nowsze posty
Starsze posty

marca 04, 2023

Z wizytą w krakowskim muzeum. Coś dla dużych i małych.

 Dawno nie było wpisu o Krakowie, dlatego pora odświeżyć trochę temat. Dziś mam dla Was relację z dwóch bardzo ciekawych wystaw. Jedna jest świetną opcją na rodzinny niedzielny wypad, a druga na nietypową randkę, czy spotkanie z przyjaciółmi. Każdy powinien być zadowolony. 😀


1. Trzepaki, Reksio, Atari & Atomowa groza. Schrony w Nowej Hucie

Skąd takie połączenie? Otóż w ramach biletu do Muzeum Nowej Huty mamy wejście na te dwie wystawy. Bilety kosztują 16/12 zł, a oddział czynny jest od środy do niedzieli w godz. 10-18. Środa jest dniem darmowego wejścia. My wybraliśmy się tam w weekend i póki co, jest bardzo dużo ludzi. Wystawa czasowa "Trzepaki, Reksio, Atari" miała swoje oficjalne otwarcie 17 lutego, więc temat jest dość świeży. 

Bardzo fajnym pomysłem są dwie ścieżki zwiedzania. Jedna jest dla dorosłych, a druga dla dzieci - oznaczona kolorem pomarańczowym. Wystawa poświęcona jest zabawkom i rozrywkom w czasach PRL-u. Wielu dorosłych, przechadzając się między ekspozycjami, mówiło z podekscytowaniem "Ja też takie miałem/miałam". No wiadomo, byłam jedną z nich. Co tam konkretnie znajdziemy? Trochę historii na temat wyżu demograficznego i budowania tysiąclatek. A jak dzieci, to czas wolny. Ponadto, na przełomie lat 60 i 70 bardzo rozwinęło się w Polsce harcerstwo. W latach 70 te młodzieżowe wspólnoty liczyły już ponad 2 miliony członków. W tamtych czasach to było bardzo atrakcyjne miejsce dla rozwoju młodego człowieka. Jednak oprócz harcerstwa, rozwinęła się wtedy moda na komiksy. Im też poświęcona jest cała osobna witryna. Znajdziemy też przeróżne zabawki, od szachów, bierek, przez grzybobranie, bączki, hula-hop itp. A w centrum wystawy stoi trzepak. No któż nie miał na swoim podwórku trzepaka? 😀

 Warto jednak uświadomić sobie przy okazji wizyty w muzeum, że nie wszystkie zabawki były na wyciągnięcie ręki, jak teraz. Ważnym punktem dziecięcych marzeń były kioski Ruchu, a dla bardziej zamożnych tzw. Pewexy, w których wolno było płacić tylko dolarami lub bonami. Wiele zabawek też wraca, dzieci dalej lubią zbierać karty piłkarskie, czy projektować papierowe ubranka dla lalek. Dla najmłodszych zwiedzających przygotowane są kąciki zabaw. Są dwie tablice do grania w państwa-miasta, albo po prostu swobodnego malowania. Mamy stolik do puszczania bączka, mini bilard, miejsce z klockami lego i przestrzeń na wygibasy z hula-hopem i skakanką. Generalnie dzieje się. 😀


Tak, jak napisałam na początku, bilet uprawnia nas do wejścia na jeszcze jedną wystawę. Część znajduje się w tym samym miejscu, w podziemiach. Natomiast drugi schron, do którego możemy wejść jest zlokalizowany pod budynkiem Zespołu Szkół Mechanicznych nr 3 (osiedle Szkolne). Według mnie zdecydowanie warto skorzystać z tej możliwości i zajrzeć do prawdziwego schronu. Miejsce w teorii miało uchronić od niektórych skutków wybuchu atomowego.


Oczywiście czysto teoretycznie, bo to nigdy nie zostało przetestowane w praktyce, a poza tym budowę schronów rozpoczęto w latach 50. Z historii dowiedzieliśmy się, że trochę było to robione na łapu-capu i dziś większość schronów jest bezużyteczna oraz wymaga gruntownej modernizacji. Tutaj jest już zdecydowanie mniej elementów dla młodszych turystów, ale jeśli macie możliwość, to polecamy. Mateuszowi dużo bardziej podobała się ta część wystawy. 

2. Muzeum  Fabryka Wódki

No dobrze, to teraz coś z zupełnie innej beczki. Jakiś czas temu, wybraliśmy się w piątkowy wieczór do nietypowego muzeum. Muzeum Fabryki Wódki mieści się na ulicy Fabrycznej 13, na terenie byłego Polmosu. Bilety kosztują 49/59 zł. W zależności od opcji z degustacją, albo bez. Muzeum jest czynne od wtorku do niedzieli, w godzinach 11-19. Zwiedzanie rozpoczyna się od projekcji krótkiego filmu w małej salce, przerobionej na kinową. Po takim ciekawym wprowadzeniu, przyszła pora na spacer po terenach byłej fabryki.

 Wystawa jest przemyślana i wszystko jest uporządkowane chronologicznie. Przenosimy się najpierw do początków przemysłu gorzelniczego, który został zapoczątkowany (uwaga...) w Niemczech. Też byłam zdziwiona! Jeśli chodzi o Polskę, to pierwsze wzmianki pojawiły się m.in za panowania Leszka Czarnego. Alkohol miał pomóc w rozwiązaniu jego problemów z płodnością. Ponoć pomógł, chociaż potomka nie zostawił. 😉  I tak od średniowiecza i leczniczych właściwości alkoholu, przechodzimy dalej by poczytać o tym, jaką rolę pełniła uprawa ziemniaków w produkcji. Rozwój gorzelnictwa w XIX wieku spowodował ogromną nadprodukcję wódki. W końcu ziemniaki były produktem łatwo dostępnym. W tamtych czasach przypadało 12 litrów na osobę. Obecnie to ok. 3-4 litry. Dla mnie najciekawsza była imitacja baru i informację o różnego rodzaju koktajlach, szklankach, zwyczajach towarzyskich. A także przechadzanie się po terenie byłej fabryki, z której wiele elementów zostało udostępnionych. Można powiedzieć, że Polmos był takim małym miastem w mieście. Pracownicy mieli tutaj swoją przychodnie, przedszkole itp. Trochę jak osiedle robotnicze w Nikiszowcu. 


Ostatnim elementem zwiedzania jest degustacja wybranego koktajlu w restauracji. Przyznam szczerze, że dawno nie piłam tak dobrego drinka. 😀 Wzięłam tam już kilka osób i póki co, zbieram pochwały. A na poważnie - czy muzeum spodoba się abstynentom? Według mnie tak. Po pierwsze, jest bardzo nowoczesne. Wiadomo, treści jest dużo, ale są zaprezentowany w ciekawy i różnorodny sposób. Po drugie, w muzeum przeczytamy również o negatywnych skutkach alkoholu, o próbach walki z alkoholizmem w czasach PRL-u. A po trzecie, zamiast drinka, można zamówić lemoniadę podobną w smaku i wierzcie mi, to jest naprawdę złoto! Jest przepyszna! Na muzeum trzeba przeznaczyć godzinkę + jeszcze czas na degustację. 


No dobra, to które muzeum wybieracie? 👀


Read more »
o marca 04, 2023 4
Podziel się!
Nowsze posty
Starsze posty
Nowsze posty Starsze posty Strona główna
Subskrybuj: Posty (Atom)

Polecany post

Książki w styczniu i lutym

Popularne posty

  • Zwiedzanie zamku w Rabsztynie
     Przyszła pora podsumować kolejną wycieczkę. Tym razem zapraszam Was do zamku! Wybór padł na Rabsztyn. Już kiedyś próbowałam go zwiedzić, al...
  • No weźże mnie na wycieczkę - pomysły na prezent z okazji Dnia Dziecka [aktualizacja 2023]
     Dzień dziecka zbliża się wielkimi krokami. Z tej okazji mam dla Was kilka propozycji, gdzie można by się wybrać ze swoją pociechą, ale nie ...
  • Styczniowe wyprawy
     Z pierwszego miesiąca w roku staram się wycisnąć jak najwięcej pod względem podróżniczym, bo wyczuwam że luty i marzec mogą mnie trochę zaw...

Archive

  • ▼  2026 (3)
    • ▼  mar 2026 (1)
      • Książki w styczniu i lutym
    • ►  lut 2026 (1)
    • ►  sty 2026 (1)
  • ►  2025 (21)
    • ►  gru 2025 (2)
    • ►  lis 2025 (3)
    • ►  paź 2025 (1)
    • ►  wrz 2025 (3)
    • ►  sie 2025 (2)
    • ►  lip 2025 (1)
    • ►  cze 2025 (2)
    • ►  maj 2025 (1)
    • ►  kwi 2025 (1)
    • ►  mar 2025 (2)
    • ►  lut 2025 (1)
    • ►  sty 2025 (2)
  • ►  2024 (25)
    • ►  gru 2024 (2)
    • ►  lis 2024 (2)
    • ►  paź 2024 (2)
    • ►  wrz 2024 (3)
    • ►  sie 2024 (2)
    • ►  lip 2024 (3)
    • ►  cze 2024 (1)
    • ►  maj 2024 (1)
    • ►  mar 2024 (3)
    • ►  lut 2024 (3)
    • ►  sty 2024 (3)
  • ►  2023 (37)
    • ►  gru 2023 (3)
    • ►  lis 2023 (2)
    • ►  paź 2023 (2)
    • ►  wrz 2023 (2)
    • ►  sie 2023 (3)
    • ►  lip 2023 (4)
    • ►  cze 2023 (3)
    • ►  maj 2023 (4)
    • ►  kwi 2023 (3)
    • ►  mar 2023 (4)
    • ►  lut 2023 (3)
    • ►  sty 2023 (4)
  • ►  2022 (33)
    • ►  gru 2022 (2)
    • ►  lis 2022 (3)
    • ►  paź 2022 (3)
    • ►  wrz 2022 (4)
    • ►  sie 2022 (3)
    • ►  lip 2022 (3)
    • ►  cze 2022 (2)
    • ►  maj 2022 (3)
    • ►  kwi 2022 (2)
    • ►  mar 2022 (3)
    • ►  lut 2022 (2)
    • ►  sty 2022 (3)
  • ►  2021 (39)
    • ►  gru 2021 (4)
    • ►  lis 2021 (3)
    • ►  paź 2021 (2)
    • ►  wrz 2021 (4)
    • ►  sie 2021 (2)
    • ►  lip 2021 (3)
    • ►  cze 2021 (3)
    • ►  maj 2021 (4)
    • ►  kwi 2021 (4)
    • ►  mar 2021 (3)
    • ►  lut 2021 (4)
    • ►  sty 2021 (3)
  • ►  2020 (5)
    • ►  gru 2020 (5)

Szukaj na tym blogu

Obsługiwane przez usługę Blogger.
Ⓒ 2018 Podróże z książką. Design created with by: Brand & Blogger. All rights reserved.